Adam Kowalczyk

A Ja nie rozumiem Pańskiego zdziwienia. Może Pan nieczęsto zagląda na ten portal szaleńców od Korwina- Mikke, ale Kowalczyk już niejednokrotnie pokazał gdzie ma ludzi biednych. Adamski napisał kiedyś, że mieszka w dzielnicy bez biednych. Kowalczyk to liberał i platwormers. Związkowcy dla niego to zero, biedni to ludzie gorsi, pokrzywdzeni przez los to \" frajerzy\". Mieszkanie należy się każdemu obywatelowi. To nie jest telewizor czy nowy samochód! Pan chce żeby ludzie zdychali na ulicy? Zaczynam myśleć, że Pan celowo prowokuje, bo nie wierzę, że wyznawca Chrystusa może być tak nieczuły na ludzką tragedię! Jest Pan przecież dojrzalym człowiekiem. Adamski to gówniarz zafascynowany Friedmanem i Balcerowiczem. Ale Pan? Chyba życie Panu nie dokopało! Podpisuje się: wstyd!

Frankowi i Patriocie proponuje kurs czytania ze zrozumieniem. Dopiero po zrozumieniu treści wpisu p. Kowalczyka możecie komentować.

Przez takich meneli jak opisany koleś z Łodzi, Polska od setek lat jest w ogonie Europy. Potrafimy tylko narzekać na wszystkich i wszystko wkoło. Zawsze ktoś jest winny, ktoś nas oszukał, nie dał, nie pomógł. A sami sobie jesteśmy winni.
Za Komuny połowa społeczeństwa nic nie robiła, wszystko było za darmo, a teraz wielki lament na kapitalizm. Mam nadzieję, że młode pokolenie przejrzy na oczy i odrzuci dawne nawyki. Tylko w tym jest nadzieja dla naszego kraju.

W Szwecji jest dobrobyt a dbająo obywateli. Socjalizm tam się sprawdza. Co wy na to Panowie kapitaliśći?

A kiedy stali się bogaci? Czy aby nie przed wprowadzeniem socjalizmu? Socjalizm ZAWSZE się sprawdza gdy kapitalizm na niego przedtem zarobi. Gdy są pieniądze do roztrwonienia. Gdy skończy się szmal zdechnie i socjalizm. Czy jest choć jeden taki kraj na świecie, który stał się bogaty jako kraj socjalistyczne nie mając ropy do sprzedania? Kiedy czewroni potafili zarobic pieniądze i nakarmić ludzi?

Rzeczywiście jestem już dojrzałym człowiekiem i nie jestem zafascynowany Friedmanem czy Balcerowiczem. Po starannym przestudiowaniu nie tylko Friedmana czy Balcerowicza, tak zupełnie na spokojnie wiem, że mają rację. W wolnorynkowym kapitaliźmie zawsze powstaje nowy towar, usługa i dochód. Jest różnie rozłożony tak jak różne są ludzkie zdolnośći i pracowitość. Ale powstaje. A socjalizmie nawet najrówniej rozłożony dobrobyt gdzieś po prostu znika. Ot i wszystko.

Do Patrioty
Mam pytanie. Pisze Pan, że mieszkanie należy się każdemu. A od kogo? I dlaczego ja na swoje musiałem zapracować? Przecież jak każdemu, należało mi się? Tylko proszę nie pisać, że od państwa bo państwo nie ma własnego nawet grosza. Proszę od razu wskazać bezpośredniego fundatora tego mieszkania dla każdego. I pytanie dodatkowe. Jeżeli ci co pracują i mają pieniądze zbuntują się i pracować na mieszkanie dla każdego przestaną to skąd będą te mieszkania, opieka medyczna, jedzenie? No skąd?
I ostatnie pytanie. Dlaczego ja, Adam Kowalczyk, mam być niewolnikiem nieudaczników życiowych? Czy to ma być kara za to, że całe życie mi się chce? Że zawsze chcę pracować? Że do dzisiaj siedzę po nocy i albo się uczę albo pracuję? Że nie piję i nie ćpam?
Wystarczy, że wy - socjaliści - odczepicie się od takich jak ja. My będziemy pracować i zarabiać a wy możecie sobie zawiązać wspólnotę z tymi, którym się nie chce i przyznawć sobie nawzajem mieszkania, zasiłki, bezpłatne szkoły czy szpitale. My będziemy musieli sobie wszystko płacić a wy będziecie mieli darmo. Tylko rozdzielmy budżety. Wy dzielcie to co sami zarobicie a my za swoje sobie kupimy. A nawet - jak poprosicie - to damy wam jałmużnę. Nie pozwolimy wam umrzeć z głodu. Oczywiście jak poprosicie - bo z samego faktu urodzenia nic się wam nie należy.
A jako chrześcijanin przzypomnę nauki św. Augustyna. Nauczał on, że gdy ktoś głodny i spragniony przyjdzie do ciebie to masz go przyjąć pod swój dach i nakarmić. Ale jeśli nie podejmie pracy, po trzech dniach masz go oddalić.
Takie mam czarne, kapitalistyczne sumienie.

Cywilizowane społeczeństwo polega na tym, że ludzie się dzielą swoimi dobrami. Pańśtwo musi pomagaćbiednym bo Pan sam z siebie tego nie zrobi. Właśnie przez takich ludzi jak Pan, którzy mówią frajerzy, nieroby etcv na pokrzywdzonych przez los, musimy stworzyć mechanizmy, które pozwolą utrzymać gorzej sytuowanych. W 2000 roku pięćset największych firm posiadało 95% światowego majątku? Czy to jest normalne? Pięciuset właścicieli a reszta wyzyskiwanych robotników?! Pewie, że każdy powinien pracować na swoje utrzymanie, le płaca musi być godna a nie głodowa! Jekby Pan stracił miesznie i znalazł się na bruku również Panu by się należało lokum! Są rzeczy ważniejsze niż edeologia- to człowiek i jego dobro.

Państwo nie musi pomagac dlatego że pan Kowalczyk tego nie zrobi. Pan Kowalczyk nie musi a (płacąc podatki ) pośrednio jednak to robi. Państwo nie musi pomagac w ogóle, państwo może pomagac oraz powinno. Chociaż nie każdemu i nie zawsze. Cały problem w tym, że są dwa słowa MUSI i MOŻE. Patriota ukochał to pierwsze, ja wolę to drugie. Zawodowo i prywatnie.
Pracuję w Ośrodku POMOCY Społecznej. Trochę mi nie na rękę że Adam chce zlikwidowac moją firmę, ale jestem pewna że gdyby był ze mną w pracy przez kilka dni jego spojrzenie byłoby odrobinę inne. Gdyby odwiedził mnie w pracy Patriota także zapewne zdziwiłby się jak wiele razy odmawiamy pomocy ( finansowej) proponując w zamian np. pracę lub jak wiele do spełnienia stawiamy warunków które mają pokazac człowiekowi że może sam, że poradzi sobie. Że często bardzo wystarczy szeroko pojęta praca socjalna skierowana na człowieka potrzebującego aby w przyszłości poradzi ł sobie bez jakiejkolwiek pomocy.
Pomoc proponowana przez państwo ma bowiem charakter subsydialny.
Ale po kolei.
Należy oddzielic ubezpieczenia społeczne ( te które w skrócie oznaczają ZUS, KRUS i ubezpieczenia zdrowotne) od świadczeń POMOCY społecznej. To zupełnie inne świadczenia.
Ustawa o pomocy społecznej jasno określa grupy osób i sytuacje w jakich można przyznac pomoc finansową, dokładnie określa kryterium dochodowe uprawniające do udzielenia pomocy ( 477,00 zł dla osoby samotnej i 351,00 zł dla osoby w rodzinie). Nie będę tu ustawy cytowac, zainteresowanych odsyłam do Ustawy o pomocy społecznej z dnia 12 marca 2004r (Dz.U. z 2009r. Nr 175 poz. 1362) Celowo piszę słowo pomoc drukowanym literami. Często popełniamy błąd używając określenia opieka i potem wiele osób oczekuje że państwo zdejmie z nich obowiązek myślenia , pracy i zapewnienia sobie i swoim bliskim warunków do życia. A rację ma pan Kowalczyk – człowiek jako istota rozumna ma obowiązek sam zapewnic sobie w miarę możliwości i na miarę możliwości byt.
No właśnie – na miarę. Jeżeli kapitalista ma pieniądze to będzie się kąpał w basenie z podgrzewaną woda ku zgryzocie Patrioty i Franka, umieszczonym we własnym kapitalisty ogrodzie. I teraz jeżeli kapitalista okaże się krwiopijcą wyzyskiwaczem nikczemnym to prędzej czy później jakieś ABECADŁO ( CBA) umieści go w niewielkim lokalu bez basenu, jeśli majątek kapitalista zdobył swoim umysłem lub uczciwą pracą – niech pływa, może nas zaprosi. Robotnik zapewne początkowo będzie mył się w misce ( inna miara) ale jeżeli będzie pracował uczciwe, nie spłodzi dzieci nadmiaru i nie upije się z rozpaczy częściej niż raz w miesiącu, a pomyśli i zapracuje bardziej to on także może sobie wybudowac sadzawkę.
Ośrodki Pomocy Społecznej współpracują z organizacjami charytatywnymi. Z organizacjami kościelnymi, z tymi prowadzonymi przez związki wyznaniowe i stowarzyszenia. I tu zmartwię Pana Adama . Organizacje te także korzystają z pieniędzy podatnika i to nie tylko tych wpłacanych dobrowolnie i bezpośredni do ich kasy lub puszki. Gminy np. kierując bezdomnych do prowadzonych przez organizacje noclegowni opłacają pobyt i wyżywienie takiego bezdomnego z pieniędzy podatnika jak najbardziej – do czasu kiedy bezdomny usamodzielni się na tyle iż sam będzie mógł opłacic pobyt ( bywa tak i wcale nie rzadko) lub do czasu kiedy bezdomny wybierze bezmiar wolności – bo i tak bywa. Ośrodki ( a więc faktycznie podatnicy) opłacają także pobyty dzieci w świetlicach, wyjazdy kolonijne. Nie wszystkie i nie zawsze, ale często.
Współpraca ta jest bardzo cenna , uzupełniająca się wzajemnie o formy pomocy których druga strona nie świadczy z różnych względów. I póki co obie te instytucje państwowa i (w skrócie) charytatywna uzupełniają się dla dobra osób potrzebujących i ( nie ukrywam ) dla oszczędności pieniędzy także ( dary zagraniczne , sponsorzy itp)
A likwidacji mojej firmy się nie lękam, zawodów mam kilka – poradzę sobie. W ostateczności mogę pozostac – żoną przy mężu ( tfu!! Jeszcze się spełni!)

Pani Joanno!
Sądząc po tym co i jak Pani pisze to spokojny jestem, że jak by co to nie będzie Pani tylko żoną przy mężu. Poradzi sobie Pani sama i jeszcze wesprze męża a może i kilka innych osób. Ja nie jestem aż tak bardzo skory do natychmiastowej likwidacji ośrodków pomocy społecznej. Jeśli już to wolę je sprywatyzować. Nie jestem przeciwnikiem pomocy, wręcz przeciwnie, uważam, że należy pomagać ale tym co chcą sobie sami pomóc. Jeżeli ktoś uważa, że ma dostać i już a sam nic w zamian to sorry Winnetou. Normalny człowiek, a takich jest większość, wyczuwa kiedy pomoc pomoże wydobyć się z nieszczęścia a kiedy będzie tylko przejedzona i przepita. Pomoc bez stawiania wymagań czyli opieka demoralizuje tym bardziej w im większym zakresie jest udzielana. I to niezależnie czy daje się pieniądze na przeżycie czy pół miliarda dolarów na przetrwanie banku jak - z niepojętych dla mnie przyczyn - zrobili Amerykanie.
Jestem o tyle przeciwny pomocy państwa, że powoduje ona zerwanie związku obdarowanego z darczyńcą. Negatywne skutki są takie, że skoro jest przepis to obdarowany zaczyna uważać, iż mu się należy. A zdrugiej strony nie dając dobrowolnie zaczynam się czuć okradany przez państwowego molocha a przyznam, że łatwiej mi dać 100 zł na nakarmienie głodnych niż złotówkę państwu na nie bardzo wiadomo na co.
Uważam zresztą, że pomagać można na różne sposoby. Jedni - jak Pani - robią to bezpośrednio a inni - jak wredni kapitaliści - inwestują w firmy tworząc miejsca pracy. I nie widzę niczego zdrożnego w tym, że ktoś posiada w postaci przedsiębiorstw 95% majątku świata. Ten majątek i tak pracuje dla wszystkich. Z samej istoty gospodarki nie jest możliwe bogacenie się w pojedynkę. Zawsze trzeba w ten proceder wciągnąć innych dając im część zysków. A że bnie będzie równo? I dobrze, ludzie różnią się od siebie. Różnice i zdrowa zazdrość są motorem postępu.

Prościej niż Pan Panie Adamie oraz Św. Augustyn nie można wytłumaczyc zasady pomocniczości, takiej z pozytywnym skutkiem jakim jest usamodzielnienie się osoby z pomocy korzystającej. Zgadzając się z Pana opinią i wnioskami dodam jeszcze jedno. Otóż przeraża mnie w mojej pracy którą lubię - bo lubię ludzi -fakt ,że z pracowników socjalnych, ludzi naprawdę bardzo wszechstronnie wykształconych często ludzi z pasją i pozytywnym szaleństwem państwo robi \"mechanicznych urzędników\" wypisujących sterty tak naprawdę nie wiadomo komu potrzebnych papierów. Wolę nie liczyc jakiego rzędu pieniądze pochłaniają wzory, dokumenty, załączniki i inne (przepraszam) duperele. Przyznam nawet że wypisując kolejny kwit mamroczę pod nosem słowa jakimi pan Łukasz zwykł był określac prezydenta zza oceanu i marzę o pudełku zapałek żeby puścic ten cały obłęd z dymem. I tu jest bardzo widoczna różnica między pomocą indywidualną a instytucjonalną. W tej pierwszej cała kasa idzie na potrzeby człowieka bez zaspokajania ( jak pan to pięknie ujmuje) państwowego molocha.
A męża wspierac (tu: finansowo utrzymywac) się boję - jeszcze mnie pani Żuraw od feministek nawyzywa ;-)