Mariusz Korejwo

@SZARY
Niechętnie podejmuję z Tobą dyskusję, bo grozi to kompleksem AK – w którymś momencie zabraknie włosów, by je dzielić na czworo. Sądzę jednak, że w obronie logiki, a konkretnie zbiorów na których działa się już w gimnazjum, powinieneś zaznajomić się, jeśli nie z teorią, to przynajmniej rozważyć takie przypadki:
Przypadek 1. Księdzu, powiedzmy biskupowi, trafia się alumn w czerwonych majteczkach (Poznań!). Mogę mieć zastrzeżenia moralne i tylko takie. Muszę sobie z tym jakoś poradzić sam. To jest homoseksualizm i pretensje mogę zgłosić to tylko Panu Bogu, bo inne adresy też nie są aktywne.
Przypadek 2. Księdzu trafia się dziewczynka – uczennica katechezy lub ta od rzucania kwiatów. Muszę sobie z tym jakoś poradzić, ale wolę, żeby zrobił to za mnie prokurator. Osobiście żądam od biskupa usunięcia gościa ze stanu kapłańskiego, ale to tak nie działa.
Przypadek 3. Księdzu trafia się ministrant. Taż to jest homoseksualizm i pedofilia jednocześnie. Wymaga to prokuratora? Pewnie że tak. Ja osobiście nie będę takiemu jaj obrywał, tak jak nie mam zamiaru więcej dyskutować na ten temat.

\"Wszyscy jesteśmy ludźmi, więc co ma za znaczenie, czy się wierzy w Jezusa, Buddę, feminizm, czy następną imprezę ?\"
Niestety, w tym zdaniu wyszła niewiedza Autora. O ile można wierzyć w Jezusa, o tyle żaden buddysta nie wierzy w Buddę! Budda to stan umysłu do którego dążą buddyści.
Z drugiej strony - jakie znaczenie ma to, w co się wierzy? Ważne jest to, czy człowiek postępuje \"po ludzku\" czy nie. Czy pijany biskup uderzający w latarnię jest lepszym człowiekiem niż niewierzący, tylko dlatego, że jest funkcjonariuszem jedynej słusznej wiary??? Kiedyś w jednej z audycji radiowej ksiądz stwierdził - podkreślając jednocześnie, iż zdaje sobie sprawę, że narazi się wielu kolegom w sutannach - iż jest jedynie urzędnikiem kościelnym, a poza tym jest takim samym człowiekiem jak każdy inny. Wiem, wiem - dla niektórych prawda nie do przyjęcia! Szczególnie dla tych, którzy upatrują w księdzu wyrocznię, ot takiego trochę innego \"pierwszego sekretarza\".

Towarzyszy mi niesmak. Znam jego przyczyny. Wiąże się z nowym papieżem, ale nie bezpośrednio z nim, ale z naszymi na niego reakcjami (np. komentarze telewizyjne). Początki tego zauważyłem, gdy na „tron” papieski wstąpił Benedykt XVI, ale teraz, gdy przywództwo Kościoła objął Franciszek I, objawiło się to w sposób nieskrępowany. Jest to chore porównywanie obydwu do JPII. Analizuję to i dochodzę do wniosku, że mamy model, jesteśmy przekonani o jego słuszności i nie życzymy sobie w nim zmian. Podszyte jest to również chęcią zachowania „osiągnięć”, co ma związek z pozycją kleru, czyli brakiem chęci rezygnacji z urojonych perspektyw klerykalizacji kraju. Wzbudza to moje zdziwienie i dochodzę do wniosku, że Polsce należy się przywództwo Franciszka I, choć nie przesadzałbym w nadziejach, bo jeszcze się taki nie narodził, żeby opanował rozbuchane żądania hierarchów kościelnych. Cóż, przykładowo, może Franciszek I na takiego abpa Głódzia, bpa Dydycza czy o. Rydzyka? Sytuacja jako taka, dowodzi, że niewiele wiemy o JPII mimo że był „nasz” i można było chłodno na niego spojrzeć. Otóż, moim zdaniem, JPII był ciekawym papieżem w tym, co napisał już w Watykanie. To jest pewien ideał, ale to się nie przebiło. Jest to wina naszego prymitywnego katolicyzmu, który nie posiada rozbudowanych narzędzi dla wchłonięcia tego. Dla nas ”Bóg” jest pojęciem zbyt trudnym a jako byt zbyt bałwochwalczym, a jego słudzy zbyt prymitywni prymitywizmem środowisk z których się wywodzą. Maksymalny poziom naszej religijności reprezentuje prymitywny kult maryjny, który nie tylko nas ośmiesza, ale oddziela nas od reszty chrześcijan. Jeśli zaś chodzi o sylwetki tych papieży, to nie pozwalają one na żadne porównania. Zupełnie nie na miejscu jest porównywanie Franciszka I i JPII – dialogu z monologiem, drogowskazu z tym który chodzi wskazanymi drogami. JPII nie znosił jezuitów i zupełnie wyprowadził ich z Watykanu. Jezuici nie dali odczuć, że to afront, ale tym bardziej będą działać na korzyść tej duchowości i specyficznego stylu zachowania. W zamyśle chodzi o kompromitację zachowań Kurii Rzymskiej i ich ostatnich papieży, oraz i przede wszystkim „książąt Kościoła”. Założenie jest takie, że papież z pomocą mediów (to jest możliwe nawet w ramach dziennikarskiej zemsty za upokorzenia) i ostatecznie przy pomocy presji wiernych zmuszą „książęta” do godnych zachowań i to bez żadnych wizyt „Ad limina Apostolorum”.
I o to chodzi i stąd ten lek ujawniający się podświadomie w postaci porównań. Po raz, chyba pierwszy, hierarchia kościelna i duchowni są zagrożeni przez swego papieża i wzbudza to odruch. Nie może być schizmy więc innych metod niezadowolenia pilnie się poszukuje. Doradzam strajk włoski. To wreszcie ruszy wiernych. Czy ktoś stanie na czele tych „niezadowolonych” (?), żeby nie dawać porównań do prawdziwie czy dla picu „oburzonych”.
I co ja na to? Pozwólmy katolicyzmowi być lepszą religią, jeśli tylko znajdzie na to odpowiednie siły i „postanowienie poprawy”.

@palikotowiec - Tak w ramach dzielenia włosa na czworo : \"Papież nazywa się Franciszek, a nie Franciszek I. Franciszek i basta - tak rzecznik Watykanu ksiądz Federico Lombardi rozwiał wszelkie wątpliwości co do imienia nowego biskupa Rzymu.\"

Patrzę na to po swojemu, bo jeśli w ogóle będzie jeszcze jakieś konklawe i ktoś, np. Głódź zechce naśladować poprzednika, to jak tu Franciszek II, skoro pierwszego nie było, choć wiadomo: „Duch tchnie kędy chce”. Sławoj I też ładnie brzmi, więc może nie idźmy w tym kierunku. Jak bum cyk cyk, jeśli tak się stanie to ja się nawalę przed homagium i złożę je na czterech...

zgodnie z tą logiką to palikotowiec 1 , bo nie daj Bóg będzie następny i jak będzię miał się nazwać nowy papież antyklerykalny?
Co do Sławoja, to nie jest to hierarcha z mojej bajki, ale na razie doniesienia na jego temat mają charakter pomówień, na zasadzie - \"ludzie współpracujący z palikotowcem (z obawy o siebie nie podają nazwisk) donoszą nam, że to były TW, chodzący na smyczy obcego mocarstwa\". A ja po przeczytaniu tej notatki cytowałbym ją jako prawdziwą.

Nie miałbym nic naprzeciwko. „Palikotowiec 1” to nieźle brzmi, ale tak zarozumiały to nie jestem. Poza tym , mam taką dziedzinę, w której jestem prawie pierwszy, a na pewno dobry i to mi wystarcza. Historycznie zaś rzecz biorąc to wcale nie jestem pierwszy. Trudność polega tu na cytacie z Ewangelii św. Marka (5): „I zapytał go: Jak ci na imię? Odpowiedział Mu: Na imię mi , bo nas jest wielu”. Cytuję to ku Waszej uciesze, bo nie wszyscy już mnie o to posądzali, a jest to jakaś możliwość apologetyczna.
W tym ujęciu to z Franciszkiem też jest problem, bo jest ich przynajmniej dwóch. Pierwszy, Franciscus hippie,-s, żyjący święcie na bieżąco (ten z Asyżu). Drugi, Franciscus On the Road, (W drodze – parafraza Jacka Kerouaca – lektura „żyjących na bieżąco”).
A co do „Sławoja” to nie sądzę, żeby Franciscus On the Road z jego powodu abdykował. To jest jakaś „norma” którą wielu wybacza. Mnie to odrzuca (wiadomości bywają również pewne!), ale co to kogo obchodzi, co sądzi „papież antyklerykalny” - dobre co? I w ten sposób trafiłem do elit. Bóg mi świadkiem, że się nie pchałem.

Sprostowanie:
I jak tu nie wierzyć w jego istnienie, jeśli nawet w cytacie coś mi zżarło. Miało być: Trudność polega tu na cytacie z Ewangelii św. Marka (5): „I zapytał go: Jak ci na imię? Odpowiedział Mu: Na imię mi \'palikotowiec\', bo nas jest wielu”. „palikotowiec” był ruskim cudzysłowie... To przestroga od niego dla AK...

Zgodnie z logiką logiki upierdliwego faceta, „Szary” powinien być zdecydowanie ostatni. Wystarczy już tego szarzenia się...

Dzięki za komplement. Jednym z pierwszych upierdliwców, jaki mi przyszedł na myśl to Ignaz Semmelweis. Było ich oczywiście zdecydowanie więcej. Np. Sokrates. Ty reprezentujesz tych, którzy wierzą we wszystko co im powiedzą, nie masz wątpliwości i nie wdajesz się w spory.