Mariusz Korejwo

Poczułem się wywołany do tablicy, ale tekst jest na tyle niespójny, chaotyczny i wielowątkowy, że właściwie nie wiadomo do czego się odnieść. Może poza tym, że rzeczywiście są różne definicje demokracji i powodują zamęt.

Nie rozumiem kogo i czego dotyczą uwagi o \"upatrywaniu nadziei w powszechnym załamaniu\", \"kuszeniu katastrofą\", \"aberracji\" itd. Na pewno nie wynikają one z lektury książki R. Legutki, który wielokrotnie podkreśla istotową trwałość systemu. Moim zdaniem system ideowo i gospodarczo dezintegruje się w tempie, które nakazuje gotowość do podjęcia nadciągających wyzwań. Spokojna i rzeczowa na ten temat dyskusja nie jest równoznaczna z życzeniem apokalipsy. Nikt też nie odbiera liberalnej demokracji zasług w upowszechnieniu dobrobytu. Problem w tym, że źródła tego sukcesu, tkwiące m.in. w chrześcijaństwie, zostały przez ten kanibalistyczny system w dużym stopniu skonsumowane, pozostawiając jako jedyne żródło inspiracji ludzką chciwość i jej rezultat jakim jest katastrofalne zadłużenie całego demokratycznego świata. Jednak najmniej dla mnie zrozumiałe jest przypisywanie liberalnej demokracji zasługi europejskiego \"bezwojnia\". Aż głupio przypominać, że za narodziny liberalnej demokracji oraz jej dwóch bliskich krewniaków: socjalizmu i nacjonalitaryzmu, Europa zapłaciła rewolucją francuską oraz hekatambą dwóch wojen światowych. Przerażenie tym historycznym rekordem samodestrukcji trwa do dzisiaj. Jego rezultatem jest wprawdzie pokój, ale także mocno wątpliwa gotowość do jego obrony.

Polemicznie - jeśli miałbym wymienić jakiś grzech współczesności, to wcale nie chciwość, a pychę. Hubris jest tym, co nast trawi, a jest to hubris ludzkiej woli, człowieka panującego nad światem. Tak jak pisałem, Nietzsche przewidział to ponad 100 lat temu. Nawet kryzys - jeśli mówimy o zadłużeniu - nie o chciwość tu chodzi, a o lenistwo i pychę. Myślenie, że można przerzucać sobie miliardami bez żadnej konsekwencji, myślenie, że i tak koniec końców nad wszystkim da się zapanować, że wszystko da się zaplanować i w końcu - do socjalizmu - \"zgubna pycha rozumu\" (to już Hayek). Jesteśmy społeczeństwem pysznym. Czy chciwym? Je się tyle, ile się ma możliwość, ale chciwość, czy też egoizm nie są strasznym grzechem. Kapitalistycznie rzecz biorąc nawet są pożądane. A tu nie o chciwość chodzi, tylko o pychę bogacza, który już cały majątek przerżnął w karty, ale myśli, że bal nie będzie miał końca.

Beztrosko - zwykle w takich sytuacjach mówię: może tak, może nie. Przyznać jednak muszę, że tekst jest do strawienia, bo usiłuje chociaż coś powiedzieć nie tyle o faktach, ile o rysujących się (nie)prawidłowościach. Dlatego nie tyle jest do przyjęcia jako wiedza, ile do przemyślenia na nieco ogólniejszym poziomie. Właśnie to lubię, kiedy ktoś zmusza do myślenia, a nie kiedy wciska swoją ideologię, czyli coś w rodzaju μετα-fiction. Chcę jednak powiedzieć, że i to widzenie ( ze względu na nieprecyzyjność, o czym Ł.N.) też jakąś ideologię przypomina, ale na taką ideologiczną zmianę jestem gotów. Pzrynajmniej na czas czytania tekstu i pisania komentarza.
Jeśli przełknąłem istnienie religijnej lewicy (PiS), prawicy laickiej (Ruch Palikota), jeśli toleruję nieudolne trzymanie się centrum (PO), mocne trzymanie się stołków (PSL) i przebieranie truchtem do koryta (SLD), czyli wszystkie ludzkie wady, jakie odnajdują się w polityce, to na ideologię autorstwa Autora jestem gotów. Sądzę, że jeszcze warto spróbować przynajmniej pomyśleć, przed myślowym rozwiązaniem M.P.:
„gdyby była wojna, byłabym spokojna,
…
nie oddałabym ci Polsko, ani jednej kropli krwi. Sorry Polsko”.
Cóż, jak powiedział bodajże François Villon „moje życie nie jest koniecznością”. Nie jest składową częścią żadnej ideologii. Nie muszę więc zakładać, że w tej próbie to już polegnę jako człowiek... może nawet ideologicznie pospolity.
A teraz panu B.B. do sztambucha (album amicorum). Przeczytałem (dziś w nocy właśnie skończyłem) wywiad-rzekę pt. \"Anatomia słabości\", w której Ludwig Dorn dzieli się z Robertem Krasowskim swoimi politycznymi spostrzeżeniami. Po tej lekturze jakbym miał wszystko do mego obrazu. Wcześniej przeanalizowałem „dzieło” Kwaśniewskiego i przypomniałem sobie wszystkie perełki Michnika, Geremka i innych. Mam wrażenie, że ponad naszymi głowami ktoś dokonuje ostatnich fastryg tego foliowego namiotu, który będzie miał na nas taki sam wpływ jak folia na głowie Kosińskiego. Gdzie są władze? Gdzie są służby? Gdzie patrioci? A może mnie trzeba wziąć w pasy i przeleczyć przez kilka lat, zanim to osiągnie założoną „normalność”? Dla utrwalenia wrażenia dorzućcie sobie Państwo do lektur również „Anatomię przypadku”, Jana Rokity, choć szczerze powiem – w żaden przypadek nie wierzę. To a propos „kuszenia katastrofą”.

Czy ktoś zrobi porządek z idiotami za kierownicą? Czy mamy czekać aż kogos zabije?



Olsztyński parlamentarzysta Prawa i Sprawiedliwości znów został zatrzymany za niebezpieczną jazdę. Zgadnijcie, czy przyjął mandat?




Do zdarzenia doszło w piątek o godz. 16.30 na drodze krajowej nr 7. Niedaleko Wiśniewa oznakowany radiowóz mławskiej drogówki zatrzymał volkswagena passata. Nie była to przypadkowa kontrola drogowa. Kierowca samochodu został złapany, bo wyprzedzał w niedozwolonym miejscu.

Ten odcinek jest dobrze znany jeżdżącym między Olsztynem a Warszawą. Przez 2-3 kilometry droga wiedzie przez wzniesienia, które ograniczają widoczność, w dodatku są tu skrzyżowania z podporządkowanymi drogami, dlatego na długim odcinku na jezdni są namalowane linie ciągłe, jest też ograniczenie prędkości do 70 km na godz.

O zdarzeniu wiedzieliśmy już 15 minut później. Wszystko dzięki kierowcom, którzy w podróży korzystają z CB-radia.



Cały tekst: http://olsztyn.gazeta.pl/olsztyn/1,35189,13626261,Pirat_drogowy_posel_Jerzy_Szmit__On_chyba_ma_to_we.html#BoxSlotII3img#ixzz2OZ4xGRJ1

... hehe, jaka demokracja???
Dzisiaj mamy ustrój p.t. \"MAFIOKRACJA ŚWIATOWA\"

Ja wiem i Pan wie że politycy w Polsce mają ograniczone pole działania i decyzji.

\"MFW żądał od państw ubiegających się o szybką pomoc podpisania tajnej umowy składającej się ze 111 artykułów.

Wśród nich znajdowały się zowiązania do sprzedaży kluczowych aktywów, takich jak instalacje wody pitnej, elektrownie, gaz, linie kolejowe, firmy telekomunikacyjne, ropa naftowa, banki, itd. Kraje otrzymujące pomoc musiały zobowiązać się do przeprowadzenia serii radykalnych i niszczycielskich działań gospodarczych. Równocześnie w Banku Szwajcarii otwierano konta dla polityków ze wspomaganych krajów, na które transferuje się setki milionów dolarów tytułem odwazajemnienia się. Gdyby politycy krajów rozwijających się odrzucili tę umowę , oznaczałoby to całkowite zamknięcie dla ich krajów kredytów na międzynarodowym rynku finansowym. Oto wytłumaczenie dlaczego międzynarodowi bankierzy są tak oburzeni pozbawionymi dodatkowych waruków pożyczkami , jakich państwom Trzeciego Świata udzielają ostatnio Chiny, oferując tym pozbawionym dotąd innej drogi krajom nowy wybór. W przypadku Cypru aktualnie pojawił się trzeci gracz - Rosja.

Stiglitz ujawnił , że wszystkie kraje oczekujące pomocy otrzymuja te samą receptę:

Prywatyzacja. Bardziej właściwe byłoby tu \" powszechne korumpowanie\". Przywódcy państw-odbiorców pomocy muszą jedynie wyrazić zgodę na wyprzedaż po niskich cenach aktywów państwowych, by w ten sposób otrzymać 10% procentową prowizję, która w caości przelewana jest na ich szwajcarskie konto.

Liberalizacja rynku kapitałowego. Napompowanie bańki spekulacyjnej w celu wyssania majątku nagromadzonego przez wiele lat, zniszczenia zdolności produkcyjnych i zniszczenie cen nieruchomości.

Lekarstwo numer trzy: rynek dyktuje ceny. Na wpół żywy kraj, ofiara katastrofy gospodarczej, zostaje wepchnięty do kolejnego dołka. MFW wymusza ponownie podwyższkę cen na podstawowe artkuły konsumpcyjne, takie jak żywność, woda pitna,gaz, itp. Ostateczny rezultat- wielkie manifestacje społeczne+ odpływ kapitału za granice. Pozostaje reszta środków trwałych o bardzo niskiej cenie, czekające na połknięcie przez oczekujących z rosnącym apetytem bankierów.

Lekarstwo cztery: strategia redukcji biedy- wolny handel. Tu pojawiają się zapisy o ochronie praw własności intelektualnej i zniesienie taryf celnych ( dochodu państwa) zmuszają do płacenia zachodnim firmom farmaceutycznym za wszystkie dostarczane lekarstwa, co zadaniem Stiglitza było równoznaczne z wydawaniem wyroku śmierci na całe populacje i całkowite lekceważenie ludzkiego życia . Stiglitz sądzi przy tym, że MFW, Bank Światowy i WTO są jedynie różnymi tablicami zawieszonymi na tej samej instytucji.

Na podstawie \"Wojna o pieniądz\" Song Hongbinga