Olsztyn

Możesz kolego spać spokojnie; nikt niczego od ciebie nie wymaga.

Duuuża frustracja. Ale przecież każdy może próbować w dowolnej dziedzinie.

Pełna zgoda iż „akcja” polskiego rządu w kwestii ostatnich wyborów na szefa RE była szczytem amatorszczyzny. Jasnym jest także że polski rząd pod jakimkolwiek pozorem tej samozgłoszonej kandydatury Tuska poprzeć nie mógł, nawet w sytuacji gdyby funkcja przewodniczącego RE miała trafić w ręce osoby trzeciej. Polska zaprezentowała dwie rzeczy. Ostrą ocenę działalności Tuska jako przewodniczącego RE (moim zdaniem Kierownika Dużego Sekretariatu) oraz wyraziła zdanie odrębne co w podporządkowanym światku unijnym było w zasadzie pierwszym odstąpieniem od postawy „ruki po szwam”. Moim zdaniem należało co najmniej pól roku wcześniej oficjalnie zakomunikować Towarzystwu o braku jakiejkolwiek akceptacji ze strony Polski kandydatury Tuska i całkiem sensowny list Beaty Szydło wysłać właśnie pół roku wcześniej. Efektem byłaby pewna, raczej cicha dyskusja wewnątrz „mocnych” i najprawdopodobniej trzeci kandydat, który w najgorszym przypadku byłby dla Polski (i UE) znacznie korzystniejszy od posłusznego Merkel Tuska. Posłuszeństwo polega na, moim zdaniem, akceptacja przedłożonej przez niemieckich urzędników agendy spotkań bez zmiany jakiegokolwiek znaku interpunkcyjnego. Przyjęcie ustaleń agendy to drobna pestka cos w rodzaju „wyboru Tuska”. I tak to ma się toczyć.
Z zaciekawieniem przyjąłem doniesienie Macierewicza do prokuratury p możliwości popełnienia zdrady dyplomatycznej przez Tuska co może skutkować wyrokiem skazującym. Musza być zachowane jednak warunki staranności i umiejętności merytoryczne aby sprawy nie przegrać. Bo jeśli na szczeblu prokuratury można przebieg sprawy „obserwować” to na szczeblu sądy zawsze znajdzie się sędzia typu niejakiego T. aby wydać wyrok ośmieszający wnoszącego podejrzenie do prokuratury. Oczywiście należy liczyć się z oskarżeniem „o chęć zemsty” itp. I to ze strony miejscowych mass mediów oraz tych których mocodawcy (finansowi) żyją w willach pod Berlinem, a takich mediów w Polsce jest porażająca większość. Dodam tylko że w kategorii mediów regionalnych na terenach „Ziem Odzyskanych” jest tylko jedno pisemko o kapitale polskim i jest nim „Kurier Szczecinski”. Pozostałe są sterowane „zdalnie” a „Writing Staff” w lot pojmuje jak do sprawy ma podejść. Wiadomo: arbejtować u Niemca to nie w fujarkę dmuchać” o czym dobrze wiedzą „dziennikarze” np. z rodzimej GO.
Odnosząc się do wstępu sportowego zawsze dziwi mnie ta nasza euforia sportowa która wynika z naszych kompleksów, w tym kompleksów „małego znaczenia” poza granicami kraju co wynika z naszej krajowej jak o osobistej pozycji materialnej. W amerykańskich mass mediach nie ma większego szumu z tytułu zdobycia przez ich zawodnika nawet ośmiu medali na jednej olimpiadzie (przykłady każdy śledzący sport zna). Nasze mass media wyją z zachwytu nad mało znaczącym nawet zwycięstwem i to w sportach gdzie wystawianych jest raptem 8 reprezentacji krajowych. Niech tam sobie grają, niech zwyciężają, niech tam sobie ZARABIAJĄ, nie ma powodu aby im czegokolwiek zazdrościć. Sam w wieku młodzieńca uprawiałem sport i osiągałem wyniki na szczeblu regionalnym (bo na takie wyniku pozwalały ówczesne warunki jakimi dysponował mój II ligowy klub, zatem smak sportu znam i w swoim wieku już go czuję „w kościach”. I oni to poczują także). Byliśmy wtedy „prawdziwym amatorskim zespołem” mając na uwadze źródła naszego utrzymania, umiejętności i wyniki nie były wcale „amatorskimi”. Przypomnę ze jeszcze w 1968 roku zawodnicy AZS Olsztyn jako zapłatę otrzymywali na obiad dodatkowo kotleta schabowego (lub konserwę typu tuszonka) oraz trzy pary dresów z „adidasami”. Za zdobycie tytułu Mistrza Polski w siatkówce zawodnicy otrzymali od wojewody talony na Fiata 126p co oznaczało że mogli go zakupić poza kolejką za jego oficjalną cenę. Nikt im złotówki do zakupu nie dołożył. Pismaki ówczesnego „Głosu Olsztyńskiego” podnieśli wrzask iż niektórzy z zawodników odsprzedali swoje samochodziki na giełdzie (cena była dwukrotnie wyższa od obowiązującej w Polmozbycie), zapominając o tym że zawodnik o wzroście 205 cm musiał maluchem jechać z głową wciśniętą pomiędzy kolana. Trochę się pozmieniało, czasem na lepsze, czasem nieco mniej „dobrze”. Pamiętam smak swojego pierwszego obiadu w 1974 roku w jednej z restauracji Utrechtu za który zapłaciłem równowartość swoich miesięcznych poborów pracownika naukowego uczelni wyższej w Polsce. Na szczęście płaciłem już „kasiorką” z przedwczesnej wypłaty holenderskiej instytucji badawczej, co było koniecznością, bowiem mogłem oficjalnie z Polski wywieść kwotę maksymalnie 10 USD (lub równoważną w innej walucie) posługując się paszportem służbowym. Turysta mógł mieć podczas kontroli na granicy maksymalnie 130 USD.

Z tymi mediami to jest i było różnie.
https://www.youtube.com/watch?v=xJpb8X7H2U8
https://pl.wikipedia.org/wiki/Wikipedia:Strona_g%C5%82%C3%B3wna
W drugim linku ważne jest to co dalej , czyli odebranie obywatelstwa polskiego w 2014 r . O walce syna jako ułana polskiego.....cicho , sza.
Nie mówi się o ok 15 tyś naszych....czyli Waszych robiących w SS. Wniosek rola mediów jest ogromna, pozwala kreować poglądy dla osiągania celów politycznych i innych. Kto płaci?

"...mogłem oficjalnie z Polski wywieść kwotę maksymalnie 10 USD". Wywieść? Serio? I tak pisze ktoś, kto określa się mianem pracownika naukowego? A w tamtych latach pracownik naukowy był kimś...

Kolego Redaktorze! Potraktuję Pana poważnie, choć na to Pan nie zasługuje.
Wiem, że Panu (Redakcji) nie wypada powiedzieć prawdy, bo może jej Pan nie zna, a może jest to jakaś szansa. Dla dodania sobie odwagi proszę jednak przyjrzeć się Polsce Razem. Chęć zaistnienia prowadzi na pierwszą „stację tej drogi krzyżowej” o treści - „poprawność polityczna”. W pańskiej praktyce - od problemu raczej Pan ucieka, na zasadzie „i chciałaby i boję się”. Panie Kolego, ogólnie rzecz biorąc to sportowców ceni się za ich trening (wypracowane umiejętności), plan trenera i inteligencję zawodnika w danej sytuacji. Polityka natomiast „ceni się” za to, że ze swego skurw… potrafi zrobić użytek… Taki to „zawód” (od słowa „zawodzić”).
Poprawność polityczna ma natomiast jeden kierunek, w efekcie końcowym przypominający grę miłosną – przymilanie się, całowanie w d…, wchodzenie w d…, zwykłe pier...niczenie i apatię, czyli stosunek do stosunku po stosunku. Tego jednak nie da się wymazać żadną gumką. Jeden z ostatnich sondaży pokazał, że i nasz suweren idzie tą drogą, więc aż tak bardzo się nie dziwię Redaktorowi. Trzeba jednak szczerze powiedzieć sobie to, że na końcu tej drogi czeka terapeuta z zawodu malarz pokojowy.
W ramach poważnego traktowania Pana odradzam uprawianie tych sportów, bo szkoda Pana, już nie mówiąc o tym, że konsola starego typu i niezbyt pasuje do tej gry...

"Pociąg spóźnił się do Buska - wina Tuska.
Podupada kurort Ustka - wina Tuska.
Groch się jakoś marnie łuska - wina Tuska.
W Totku ci nie wyszła szóstka - wina Tuska.
Waza stłukła się etruska - wina Tuska.
Połamała nóżki kózka - wina Tuska.
Na stadionach rąbanina - Tuska wina.
Panie święty, ten mój wierszyk nie ma puenty?
W miejsce puenty mgła i pustka - wina Tuska."
(Wojciech Młynarski)

Połowa z tego to może być prawda.

Dlaczego przeciwnicy Tuska za każdym razem z uporem maniaka powtarzają, że w całej tej sytuacji została osmieszona Polska? To nieprawda, osmieszony został rząd, zresztą zasłużenie, bo taki cyrk i pokaz zakompleksienia to rzadko jest jednak widywany