Polska

@anonim - Sądzę, że choć postulaty odnosiły się do konkretnej, ówczesnej rzeczywistości, część z nich pozostaje nadal aktualna i niestety niespełniona. Pytanie administratora jest jak najbardziej słuszne. Postulaty były po to, aby je spełnić. Chyba o to walczyli strajkujący robotnicy. Myśli Pan, że postulaty nr. 13. i 14. odnosiły się tylko do tamtej rzeczywistości ? Nie sądzę. \"13. Wprowadzić zasady doboru kadry kierowniczej na zasadach kwalifikacji, a nie przynależności partyjnej, oraz znieść przywileje MO, SB i aparatu partyjnego poprzez: zrównanie zasiłków rodzinnych, zlikwidowanie specjalnej sprzedaży itp.
14. Obniżyć wiek emerytalny dla kobiet do 50 lat, a dla mężczyzn do lat 55 lub [zaliczyć] przepracowanie w PRL 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn bez względu na wiek.\" Upartyjnienie i kolesiostwo w aktualnej Polsce jest chyba jeszcze większe niż wówczas, bardziej intensywne, nagminne i \"wyrafinowane\", a co do wieku emerytalnego, to teraz dopiero pan Tusk zafundował ludności luksus :67 ! A godziwy poziom życia ? Tylko dla wybranych. Chyba zna Pan poziom ubóstwa i biedy Polsce ? I co biednym, niedożywionym i niewyedukowanym Polakom z paszportów w szufladach ? Dokąd pojadą, jak nie mają na bilet MPK, aby udać się na rozmowę kwalifikacyjną ? Taka jest właśnie ta Polska w odniesieniu do niespełnionych postulatów.

@Anonim: A kto tu powiedział, że oceniam postulaty \"z perspektywy czasu\"? Wręcz przeciwnie, uważam je za taki sam znak czasów, w którym powstawały, jak kartki na mięso, filmy Barei i sklepy Pewex-u. To tyle a propos\' \"oczywistych względów\".

Jako mieszkaniec Ameryki szczególnie Pan powinien rozumieć, że państwo, a w szczególności jego gospodarka - nie jest żadną organizacją, w której można sobie coś \"postulować\".

\"Na przełomie lat 1989/90 ówczesne władze rozpoczęły przygotowania do przemian własnościowych w naszym kraju. Jednym z motywów tych posunięć był jeden z niepisanych punktów układu „okrągłego stołu”, polegający na oddaniu władzy politycznej „Solidarności” w zamian za uwłaszczenie nomenklatury partyjnej.(...)

Apogeum wyprzedaży

31.10.1997 r. rządy w Polsce objęła koalicja AWS-UW. Na czele gabinetu stanął Jerzy Buzek (AWS), ale kluczowe resorty gospodarcze (i nie tylko) objęli bądź funkcjonariusze UW, bądź ludzie z AWS, których poglądy na gospodarkę (a raczej wykańczanie polskiej gospodarki) mieli tożsame z partią Bronisława Geremka. Tak więc wicepremierem i jednocześnie ministrem finansów został Leszek Balcerowicz – w gabinecie Tadeusza Mazowieckiego pogromca przedsiębiorstw państwowych. Urząd ten pełnił do czerwca 2001 r., kiedy to UW – ku rozpaczy Mariana Krzaklewskiego – opuściła koalicję. Był on faktycznym dyktatorem gospodarki. W procederze wyprzedaży majątku narodowego zaciekle pomagał mu minister skarbu państwa – Emil Wąsacz (AWS), zdymisjonowany dopiero 16.08.2000 r., na cztery miesiące zastąpiony przez Andrzeja Chronowskiego, a od 28.02.2001 r. funkcję tę objęła Aldona Kamela-Sowińska. Zapewniała ona publicznie, że do końca kadencji rządu nie pozostanie w Polsce ani jeden zakład państwowy. Wprawdzie zapowiedzi nie spełniła, ale starała się bardzo usilnie. W każdym razie rządy Buzka stanowią apogeum wyprzedaży (z reguły za bezcen) majątku narodowego, zaś rok 2000 jej szczyt (...)

Tzw. Prywatyzacja służyła dwóm grupom beneficjantów.
Pierwszą stanowiły firmy i koncerny zagraniczne, które nabywały nie tylko poszczególne zakłady, ale całe branże i rynki zbytu po cenach śmiesznie niskich. Przejmowały one polskie podmioty gospodarcze, a następnie likwidowały, bądź uruchamiały produkcję półfabrykatów, stanowiących uzupełnienie produkcji zakładów umieszczonych w krajach macierzystych. O kulisach tej prywatyzacji oraz branych przy tej okazji łapówkach znakomicie pisał kilka lat temu prof. Kazimierz Poznański w dwóch książkach – „Wielki przekręt” i „Obłęd reform”.

Druga grupa to rodzime „elity” polityczne, które podjęły samouwłaszczenie, zapominając o obowiązku wyrównania krzywd pokoleniu, które odbudowywało Polskę ze zniszczeń wojennych i zostało pozbawione jakiejkolwiek własności.(...)

Prywatyzację w Polsce przeprowadzały z reguły firmy zagraniczne. Pełniły one dwojakie funkcje: po pierwsze – przystosowywały one zakłady do przejęcia przez nowego właściciela, po drugie – choć nie zawsze – wyszukiwały kupca zwanego mylnie inwestorem. Dr Ryszard Ślązak pisze: „Miały one niczym nieskrępowany dostęp do organów władzy, która wprost szczyciła się otwartością na współpracę z zagranicą, choć w rażącej różnicy poziomowej, bo nie na równorzędnym poziomie państwowym”. Firmy polskie były dyskryminowane w tym procederze. Nie brały w „doradzaniu” ani nasze uczelnie ekonomiczne, ani wybitni polscy ekonomiści. Nie dopuszczono też ani polskich (jeszcze)banków, ani instytutów branżowych (potem rozpędzonych). Na „doradców” zagranicznych, niekiedy zwykłych hochsztaplerów, nie szczędzono środków.(...)

Kto się obłowił?

Przyjrzyjmy się, ile w niektórych latach zarobiły zagraniczne firmy doradcze. Wydatki na nich w 1993 r. stanowiły kwotę ponad 37 mln zł. Wówczas sprzedawano 184 przedsiębiorstw. W 100 przypadkach brali udział „doradcy” zagraniczni, w większości obce banki. Oto lista tych, którzy w owym roku najbardziej się obłowili. Habros Bank zajął się sprzedażą 5 państwowych zakładów papierniczych, za co policzył sobie i wziął 4,4 mln zł. Bain and Compagnie „obrabiał” przedsiębiorstwa z branży telekomunikacyjnej za 7,3 mln zł. Price Waterhause pobrał 1,9 mln zł, White and Case – 110 tys. zł, Samuel Montagu - I, 586 mln zł, Creditanstalt Investment – 4,5 mln zł. Zakłady „Stomil” prywatyzowało Societe General za 890 tys. zł. Inni doradcy policzyli sobie następująco: Nicom Consulting – 200 tys., zł, NM Rothschild – 270 tys. zł, Winson and Elkins -150 tys. zł, Dickions Wright – 300 tys. zł, BAA – 143 tys. zł, KPMG – 400 tys. zł, Artur Andersen – 1,214 mln zł, Deloitte and Touche – 100 tys. zł, Kleinwort Benson Limited – 260 tys. zł, International Finance Corporation – 1,1 mln zł, York Trust 160 tys. zł, ING Bank 90 tys. zł. Ci i inni „doradcy” kosztowali budżet państwa (czyli nas wszystkich) 26 mln zł, co stanowiło 69 proc.kosztów obsługi wyprzedaży majątku narodowego w 1993 r.

W 1994 r. koszty te opiewały na 22,893 mln zł, z czego firmom obcym, przeważnie bankom, zapłaciliśmy 16,8 mln zł, czyli 73,5 proc. tej kwoty. „Krajowcy” uzyskali 5,2 mln zł, tzn. 22,7 proc. Zapłacony z budżetu państwa od niektórych transakcji z firmami zagranicznymi podatek VAT wypełnia różnicę. Price Waterhause zajął się hutami szkła Jarosław i Kunice za 1,5 mln zł. Bain and Company „prywatyzował” fabryki baterii, w tym znaną Centra Poznań, za 380 tys. zł. Dams and Moore za „zajęcie się” celulozowniami i zakładami papierniczymi uzyskał 350 tys. zł. Rothschild doradzał, jak „spylić” Orbis za 250 tys. zł. Morgan Grenfell za „prywatyzację” fabryk tytoniowych wziął 150 tys. zł. International Financial Corporation zarobił 1,7 mln zł.

W następnym, 1995 r., koszty obsługi „prywatyzacji” 121 zakładów państwowych wyniosły 34,8 mln zł, z czego firmy zagraniczne wzięły 21,094 mln zł, czyli 69,7 proc. Były to z reguły zachodnie banki, które obsługiwały 36 największych państwowych zakładów. W większości przypadków podatek VAT zapłaciła za nich strona polska.
A oto czołówka najdroższych z roku 1995. International Finance Corporation za „prywatyzację” Cementowni Ożarów otrzymał 2,516 mln zł, a za KOW Kujawy 2,282.mln zł, razem – prawie 4,8 mln zł. Morgan Grenfell zajmujący się państwowymi fabrykami papierosów policzył sobie łącznie II, 132 mln zł. Były to zakłady w Augustowie, Radomiu, Łodzi, Krakowie, Poznaniu. Business Analysis and Advisers (BAA) za wynegocjowanie wartości spółki oraz zobowiązań inwestycyjnych dostała 270 tys. zł, a firma Schoder za pomoc przy „prywatyzacji” zakładów papierniczych otrzymała prowizję za „sukces prywatyzacyjny” w kwocie 418.018 zł. Central Europe Trust za doradztwo przy prywatyzacji zakładów Hanka w Siemianowicach Śląskich zarobiła 235.820 zł.

W 1996 r. „prywatyzacja” kosztowała Polaków 39,446 mln zł. Rozdzielono ją na kapitałową (koszt
- 36,25 mln zł) i przetargową (koszt – 3,196 mln zł). „Prywatyzacji” kapitałowej podlegało 67 zakładów, a przetargowej – 51. Przy pozbywaniu się 20 największych zakładów drogą kapitałową i 10 ważniejszych zakładów drogą przetargową „doradzały” firmy zagraniczne, głównie banki. W pierwszym przypadku kosztowało to polskiego podatnika 28,58 mln zł, a w drugim – 2,901 mln zł. Na cudzoziemskie doradztwo wydaliśmy wtedy 31,481 mln zł, czyli 80 proc. „prywatyzacyjnych” kosztów.

A komu wówczas zapłaciliśmy najwięcej? Morgan Grenfell and Cooperation Ltd doradzał przy zbyciu 6 największych zakładów tytoniowych: w Augustowie, w Radomiu (2 zakłady), Krakowie, Lublinie i Poznaniu, za co otrzymał 22,936 mln zł. Prócz tego zapłaciliśmy za niego VAT – 633 tys. zł. Hambros Bank za przetarg na Zakłady Przemysłu Celulozowego Kwidzyń dostał 4,535 mln zł. Z tytułu „sukcesu za prywatyzację” Browarów w Tychach Finkorp pobrał prowizję 1,993 mln zł, a Zakładów Kęty firma Evip – 698 tys. zł.
Pro-Invest otrzymał prowizję za sprzedaż akcji spółki FAEL w kwocie 1,191 mln zł. Z kolei firma BAA otrzymała premię 190 tys. zł za „prywatyzację” Browarów Piast we Wrocławiu.

W roku 1997 „prywatyzacja” kosztowała nas 65,726 mln zł, z czego udział obcych doradców wyniósł 69 proc.
Rok 2000 stanowi szczyt ilościowego udziału obcych spółek doradczych lub firm, lub ich spółek- córek funkcjonujących w naszym kraju.
Usługi tych firm były średnio czterokrotnie droższe niż podmiotów polskich o tym samym profilu. Najwięcej kosztowała nas „prywatyzacja” polskich banków. Za PKO S.A. Credit Suisse First Boston sp. z o.o. wzięła 4,6 mln zł, a Nikom Konsulting Ltd pobrał 6,625 mln zł za Bank Zachodni S.A. W wysokości honorarium „przebił” wszystkich ABN Amro Bank Polska, który za „prywatyzację” PZU S.A. policzył sobie12 mln złotych. TDI -Towarzystwo Doradztwa Inwestycyjnego za „prywatyzację” Towarzystwa Ubezpieczeń i Reasekuracji Warta S.A. wzięło 1,4 mln złotych. Tylko za doradztwo przy zawieraniu umowy kupna-sprzedaży akcji Wytwórni Wyrobów Tytoniowych S.A w Poznaniu Deutsche Morgan Grenfeel zapłacono 720 tys. zł. Innym wypłacono: Central Europe Trust Polska sp. z o.o. -1,3 mln zł, spółce Doradztwo Gospodarcze DGA -1.830 tys. zł. White and Case za doradztwo przy odszkodowaniach otrzymało 980 tys. zł. Firmy polskie za analogiczne usługi brały w tym samym roku średnio 52,5 tys. zł.


Chciałoby się napisać, że dokonano „wyprzedaży bezmyślnej”. Takie określenie stanowiłoby jednak kłamstwo. Konsekwencja i determinacja w oddawaniu naszego majątku obcym świadczą o czymś wręcz przeciwnym. Była to od początku do końca operacja przemyślana i rozłożona na etapy (...)

Polak zostanie „wolnym najmitą”, szukającym pracy i chleba za granicą, gdzie będzie wykonywał prace, których zachodni bezrobotni wykonywać nie chcą.
Ten proces już się rozpoczął, a niedługo stanie się zjawiskiem jeszcze bardziej powszechnym.\"

http://www.monitor-polski.pl/zapis-rabowania-polski/

Prywatnie to ja bardzo lubię Administratora ale twierdzenia, że proponowane zmiany sprowadzają się do likwidacji związków zawodowych to mu płazem puścić nie mogę. Związki zawodowe w obecnej postaci są jak wrzód na d... gospodarki. To zwykła mafia broniąca kolesiów i nierobów. Co gorsza mafia zwalczająca tworzenie nowych miejsc pracy. Ustawa o związkach zawodowych powinna być zwyczajnie i po prostu zniesiona w całości. Kto chce może się organizować na podstawie ustawy o stowarzyszeniach - jak Święta Warmia chociażby. Obecny system zmuszający pracodawcę żeby opłacał \"działaczy\" związkowych tylko po to by bronili siebie samych i złych pracowników to zwykłe złodziejstwo. Związki zawodowe nie bronią dobrych pracowników bo tym zwolnienie nie grozi. To pracodawca martwi się żeby mu nie odeszli. Dobry pracownik nie jest członkiem związków bo to zwyczajnie wstyd. Według danych CBOS przynależność do związków zawodowych deklaruje 15% zatrudnionych.
O tym, że powinno być przywrócone prawo do lokautu to już zmęczyłem się pisać.
Te 21 postulatów, z wyjątkiem 1-4 i 13, to typowy wytwór socjalizmu i próba jego naprawy na zasadzie - my stworzymy lepszy socjalizm niż wy.
Komuna tak bardzo niektórych trąciła, że do dzisiaj im pozostał w głowie socjalizm. Najlepszy przykład to długi i nudny to wpis @wolnego najmity

„Wolny najmita” to takie delikatne i pośrednie nawiązanie do Ksiąg Świętych naszej wiodącej religii. Warto więc zapytać, gdzie był Kościół w swej warstwie przywódczej i w swej tłuszczy, gdy rabowano Polskę? Cieszył się z „odzyskanego śmietnika”? Wszystko inne mu to przesłaniało. A przecież to wszystko było czytelne ba bieżąco. Balcerowicz nawet publicznie powiedział, że „trzeba to zrobić szybko, zanim ludzie się zorientują”. Teraz zostały skrobanki, próbówki z zarodkami, życie aż do naturalnej śmierci – nic, że byle jakie...
Ps. Przypomnienie 21 postulatów to rzeczywiście doskonała okazja do przypomnienia bandyckiego rabunku wynikającego z ich „realizacji”. Naród, z okazji takiej rocznicy, powinien wreszcie powiedzieć: „Idziemy po was”...

Flores, ależ oczywiście ma Pan/i rację i to w każdym zdaniu. Postulaty były na dzisiaj (w tamtym czasie) i na przyszłość. I wiele z nich do dzisiaj jest niespełnionych albo nawet bardziej wynaturzonych np. z obsadzaniem stanowisk w/g metody \"konkursów\" których rozstrzygnięcie zapada wcześniej i w innej sali niż przesłuchanie kandydata. Nigdy nie krytykują Polaków bowiem inni na ich miejscu byliby jedynie gorsi. Ale wybieramy jak wybieramy. Postawy społeczne wskazują jednoznacznie że mamy telewizor w domu. A ci co nadają do tego telewizora naprawdę dobrze o swoje interesy dbają. Pozdrawiam

[palikotowiec 2013-09-01 12:18:07]-

ZYCIE CZŁOWIEKA ZAWSZE JEST NAJWAŻNIEJSZE, na każdym etapie !!!

W tym tkwi wasz największy problem towarzyszu (można powiedzieć spuścizna PO PZPR) , że tego nie ogarniacie.


Niestety z przykrością muszę zgodzic się, że pazerność na zwroty majatku spowodowały, ze koscielni hierarchowie zamknęli oczy na krzywdę Polski i szarego Kowalskiego.

O niewygodnej prawdzie sierpniowych strajków, z Joanną i Andrzejem Gwiazdami rozmawia Jerzy Dąbrowski:

\"JD: Ciągle jednak zadajemy sobie pytanie, jak to możliwe, że nikt nie domyślał się nawet, że w opozycji było tylu agentów?

J.A.G: Trzeba sobie raczej zadać pytanie, jakim cudem w wolnych związkach, oprócz agentów, my się tam znaleźliśmy? Agenci odgrywali pierwszoplanową rolę. Myśmy tam byli jak ziarnka piasku, które wpadły w dobrze naoliwioną maszynę. Wolne Związki Zawodowe Wybrzeża, to był taki wypadek przy pracy. To, że ideę WZZ-tów podjęły miliony, o mało nie zakończyło się katastrofą komunizmu. Pomimo wszystkich zastrzeżonych w IPN-ie zbiorów, wychodzi na jaw, że w opozycji i w Solidarności było aż gęsto od agentów.

JD: A Państwo podejrzewali kogoś o współpracę z SB?

J.A.G: Mieliśmy oko na Lecha Wałęsę i na Myszka. Edwin Myszk cieszył się dużym zaufaniem Bogdana Borusewicza, który stawiał go nam za wzór. Borusewicz mówił, że jak trzeba pojechać po powielacz, to my sobie nie potrafimy załatwić urlopu, a Myszk dostawał delegację z pracy. Gdy dowiedzieliśmy się, że Myszk był oszustem matrymonialnym, doszliśmy do wniosku, że skoro facet jest w stanie udawać miłość, to jest też w stanie udawać przyjaźń. On się do tego przyznał. Przy okazji doniósł nam, że Wałęsa nie rozdał ulotek w Somoninie, które od nas dostał. Jak ich razem skonfrontowaliśmy, to obaj krzyczeli na siebie - ty Ubeku! Gdy Myszk potwierdził swą agenturalność wydając fałszywy numer Robotnika Wybrzeża, większość kolegów uznała, że Wałęsa został oczyszczony.

JD: W książce \"Anna Solidarność\" Cenckiewicz pisze, że Wałęsa spóźnił się na sierpniowy strajk. Jaka była jego prawdziwa rola w strajku?

J.A.G: Każdy z działaczy WZZ przygotowywał swój zakład do strajku. Jedynym niepracującym był Borusewicz, zaproponował więc, że wspomoże Stocznię Gdańską i zainstalował Wałęsę w mieszkaniu opozycyjnym, na rogu ul. Wałowej i Gazowniczej, żeby mógł rano wejść do stoczni. Po latach, w 1991 roku, były pracownik Elmoru i były Ubek powiedział mi, że Wałęsa był zainstalowany w mieszkaniu operacyjnym SB i pokazał mi okna tego samego mieszkania.

Jest kilka wersji tego, jak Wałęsa dostał się do stoczni. W \"Nie\" był rysunek: spocony Kwaśniewski podsadza Wałęsę, by mógł przeleźć przez mur, ale bez skutku, więc mówi: \"Lechu może lepiej wrócimy do motorówki.\" Coś z tą motorówką musiało być, bo Wałęsę nazywali pontonem. Tak na prawdę, to nikt tego nie widział jak on się dostał do stoczni. Żołnierz pełniący wartę w porcie Marynarki Wojennej 13.08. widział jak o godz. 18-tej Wałęsa wsiadał do motorówki d-cy Marynarki Wojennej. Tylko jak on rozpoznał, nikomu nieznanego Wałęsę? W 2000 roku śp. pan Mościbrocki opowiedział mi, że w pierwszym dniu strajku spytał Wałęsę, czy nie boi się, że ten strajk się za bardzo rozbucha. Wałęsa odparł: \"coś pan, za 3 dni zagonię hołotę do roboty\".

To było pierwsze zadanie.....\"


c.d.:

http://dakowski.pl//index.php?option=com_content&task=view&id=10275&Itemid=80

[wolny najmita 2013-09-01 10:05:27]- ......a tu z konsekwencją prowadzony ciąg dalszy procesu likwidacji polskości:

\"To już nawet nie jest skandal, ale zachowanie zwyczajnie haniebne. Ministerstwo Edukacji Narodowej zupełnie wprost pokazało, że nie chce, by polska szkoła wychowywała młodych Polaków. I dlatego z kanonu lektur wyrzuciła niemal wszystkie lektury, które mogły uczyć patriotyzmu i dumy z Polskości.

Z kanonu lektur wykreślono więc na poziomie gimnazjum „Pana Tadeusza” (nawet we fragmentach). W kanonie lektur obowiązkowych nie ma też „Konrada Wallenroda”, a z kanonu licealnego zniknęła „Trylogia” Henryka Sienkiewicza.

I niestety trudno określić tą decyzję inaczej, niż kolejny krok na drodze do wynarodowienia Polaków, który postawiła ekipa Donalda Tuska.\"

http://dakowski.pl//index.php?option=com_content&task=view&id=10276&Itemid=80

@AK - w 1980 też Pan mówił robotnikom- związkowcom, że jak już obalą komunę, to wy liberałowie weźmiecie się i za nich i ich przywileje. Wtedy związki też były nie tylko pasożytnicze, a wręcz na pasku partyjnym, a jednak potrafiły stworzyć nową wartość i pomogły obudzić się ludziom z letargu. Czy też może to kolejny mit, bo przecież wolność łaskawie dali nam Jaruzelski z aparatem i SB na czele.

Solidarność z panem Dudą dawno przestała być związkiem zawodowym. Z Solidarnością 1980 roku ma wspólną jedynie nazwę. Teraz to partia.