Region

Skrajna bezczelność tej dyrektorki. Jej słowa w tym wywiadzie wyprzedziły to co się dzieje obecnie na w jej kraju pochodzenia. A tu w Polsce ? W szkołach w Bartoszycach i Górowie uczy się takich rzeczy? To się dzieje na polskiej ziemi, gdzie jeszcze żyją ludzie, którzy byli świadkami tego barbarzyństwa na Wołyniu. W Polsce, w ich Ojczyźnie, na ich oczach dzieją się takie rzeczy a oni patrzą na to z lękiem i przeżywają ogromny ból. A do tego widzą jak często ich rodacy bardziej dbają o potomków sprawców niż o nich , jako ofiarach - z głupoty, niewiedzy, braku empatii czy po prostu zdrady.

Prawda jest taka że w tej szkole od zawsze gloryfikowano banderę, do tej pory tak jest. Przedszkolaki już mają wpajane że bandera był taki wspaniały, wystarczy zobaczyć ich występy w bartoszyckim domu kultury i wsłuchac się w to co śpiewają, była taka piosenka z tekstem "baćko nasz bandera, ukraina maty". Dużo moge się wypowiedzieć na temat sp8 bo tam się uczyłem

Ile to już roczników opuściło mury tych szkół w Bartoszycach i Górowie? Miejmy tylko nadzieję, że nie wszyscy absolwenci nasiąknęli toksyną i nie wpisują się w tzw. piata kolumn. Chociaż nazwa tego zespołu "enej" też coś mówi...

Wiecie, kiedy ci niewdzięcznicy o banderowskich poglądach zrozumieją i przynajmniej bedą się kryć z "mową nienawiści" w stosunku do Polaków. Wówczas, kiedy w myśl powiedzenia odpowiemy im "pięknym za nadobne". Przykłady:
- wprowadzić do szkół z ukraińskim językiem nauczania obowiązkowej lekcji mówiącej o zbrodniczej działalności UPA i to z przedstawieniem zdjęć pomordowanych Polaków i Żydów. Nie powinno być to traumą dla młodzieży ukraińskiej, skoro według zarejestrowanych relacji świadków ich przodkowie - wtedy dzieci i kobiety dobijały motyczkami, cepami i kijami rannych Polaków wyczołgujących się z kościołów a we Lwowie wyrostki "ptaszników" gwałciły Żydówki i dobijały je pałkami;
- jeżeli środowisko polonijne na Ukrainie jest postponowane przez władze, to należy odebrać znaczną część dotacji państwowych związkom ukraińców w Polsce. Swojego czasu śp. ks. Isakowicz-Zaleski na swojej stronie internetowej informował, że kiedy Związek Polaków na Ukrainie nie dostawał ani jednej hrywny na swoją działalność i wymówiono mu nawet małe mieszkanie w Kijowie na siedzibę, to w tym samym czasie przekazano Związkowi Ukraińców w Polsce willę w Warszawie oraz przyznawano setki tysięcy złotych na działalnośc;
- należy pobierać opłaty za tranzyt przez Polskę towarów z i na Ukrainę;
- kupować masowo mieszkania we Lwowie, tak jak to robią Ukraińcy, np. we Wrocławiu. Zobaczymy jak wówwczas zachowa się mer Lwowa. Jezeli bedą szykany, to postapic podobnie;
- jeżeli osoby przyznajace się na Ukrainie do polskiego pochodzenia będą wyłapywane na ulicach i kierowane na front, wydalić z Polski Ukraińców w wieku poborowym na Ukrainę. Niech tam przelewają krew za "banderowską" ojczyznę, a nie (w domyśle) stanowią w Polsce zaplecze biologticzne na okoliczność zakończenia wojny i to za pieniądze Polaków.

Takich myśli ze strony Polaków nie byłoby w stosunku do Uraińców, gdyby chociaż odwdzięczali się nam dobrym słowem, gestem, czy czynem. A, przecież tak niewiele wymagamy - masowe i beproblemowe ekshumacje naszych rodaków na Ukrainie.

po pierwsze: Polak NIE głosuje na Ukraińca.

We wszelkiego rodzaju dyskusjach publicznych na temat stosunków polsko-ukraińskich przemilcza się (z niewiedzy, bądź celowo) następującą kwestię - Dlaczego po uzyskaniu przez Ukrainę niepodległości wzrosła nagle nienawiść w stosunku do "obcych" w szczególności Polaków i Węgrów?
Nawet prof. Motyka stwierdził w wywiadzie, że zupełnie nie rozumie, skąd wzięła się decyzja "Wowy" Zielińskiego o nadaniu nazwy "Boihaterów UPA" elitarnej jednostce wojskowej na Ukrainie i to w momencie, kiedy wydawało się, że stosunki polsko-ukraińskie normalizują się.

Organizacja Ukraińskich Nacjonalistów (OUN) powstała w 1929 roku. Poczynając od wojen Chmielnickiego, poprzez powstanie hajdamaków oraz tzw. "Rzeź Wołyńską", podczas rewolt narodowowyzwoleńczych Rusini/Ukraińcy przyjęli ten sam model postępowania. Inne nacje (głównie cywilnych Polaków i Żydów) zamieszkujące kresowe województa RP masowo mordowano w sposób okrutny. Miało to na celu wywołanie panicznego strachu i powszechną ucieczkę, a tym samym oczyszczenie ziem ukrainnych z obcego elementu. Wydarzenia z lat 1939-1947 w niczym nie odbiegały od postępowania Ukraińców w stosowaniu bestialskich metod zadawania śmierci, od tych stosowanych na przestrzeni wcześniejszych 300 lat. Dlatego też, liderzy OUN nie byli w tym pierwszymi, kiedy to w swoich odezwach nawoływali do masowych mordów na ludności cywilnej.

Teraz druga kwestia, także rzadko sygnalizowana. Szacuje się, że "sprawiedliwych" Ukraińców zginęło z rąk nacjonalistów od kilkunastu do nawet ponad czterdziesięciu tysięcy, co razem z Polakami (nie licząc Żydów), daje liczbę ofiar (głównie starców, kobiet i dzieci) ponad 150 tysięcy. I znowu przekłamanie. Powszechnie mówi się , że były to ofiary UPA, a przecież większa ich część zginęła z rąk cywilnych sąsiadów, a nie bojowników UPA. Często wiązało się to ze zwykłym szabrem, ponieważ po zamordowaniu Polaków kradziono wszystko, co się dało, łącznie z dokumentami tożsamości.

Po zakończeniu II WŚ około 15 tysięcy bojowników UPA przekroczyło świeżo ustaloną granicę polską, nie licząc Ukraińców, którzy podszywali się pod Polaków-repatryjantów. Po operacji wojskowej "Wisła", wielu rezunom udało się uniknąć odpowiedzialności, bowiem pod fałszywymi nazwiskami uciekli na zachód Europy, a stamtąd do Kanady i USA. Tutaj dużą rolę odegrali księża greko-katoliccy i popi, wystawiając rezunom fałszywe metryki urodzenia.

Już w pierszych latach po II WŚ na tzw. Zachodzie zaczęto odtwarzać struktury OUN-UPA. Z tym, że w PRL do 1956 roku był ścisły nadzór służb nad piewcami ideologii banderowskiej, nie wspominając o Ukraińskiej Republice Socjalistycznej, gdzie krzewienie banderyzmu było wręcz niemożliwe. Jednak to w bardziej liberalnej Polsce środowisko skrajnych nacjonalistów ukraińskich rozprzestrzeniało się (łacznie z tworzeniem placówek OUN-UPA), wprawdzie potajemnie, ale za to w "białych rękawiczkach" zawładając wszelkimi aspektami życia publicznego, szczególnie na terenach, gdzie osadzono ludność ukraińską w trakcie operacji wojskowej "Wisła". To owe środowisko sprzyja w Polsce pobratymcom na Ukrainie. Jeżeli zastanawiamy się, dlaczego niektóre kwestie polityczne idą jak krew z nosa, albo są podejmowane alogiczne z punktu widzenia interesów Polski, to zawdzięczamy to owej V kolumnie ukraińskiej (za stwierdzeniem prof. A. Paczkowskiego i L. Millera).

Podsumowując, to po 1991 roku na Ukrainie zaczął rozkwitać "banderyzm" i to z dwóch podstawowych powodów:
1. OUN-UPA chciała rządzić wykorzystując do tego wszelkiego rodzaju zwolenników skrajnego nacjonalizmu, w tym w Polsce. Poprzez wymuszanie, szantaż i zastraszanie, spowodowano, że obecnie ideologia banderowska stała się na Ukrainie ogólnopaństwową. Nie bez kozery wypilotowano Janukowycza, jako jedynego prezydenta antybanderowca i co ciekawe jedynego, który nie otrzymał Orderu Orła Białego.
2. Poprzez spowodowanie, że "banderyzm" stanie się czczoną ideologią ogólnopaństwową i można powiedzieć wiodącym i jedynym ugrupowaniem politycznym na Ukrainie, chciano zmyć krew niewinnych ze swoich rąk.

Jednak skrajni nacjonaliści ukraińscy, którzy zresztą są na Ukrainie w mniejszości, czuwają. "Wowa" Zieliński w swoim otoczeniu ma samych banderowców, więc skacze jak mu dyktują. W interesie banderowców jest, żeby pozostać przy władzy. Stąd torpedowanie wszelkich objawów sympatii zarysowujących się od czasu do czasu na linii stosunków polsko-węgiersko-ukraińskich i prowokacje, jednocześnie przy braku konkretnych czynów służących pojednaniu. Dlatego też zostawmy na Ukrainie banderowców samym sobie, czego zresztą oczekują. Zdyscyplinujmy natomiast w Polsce nielojalnych obywateli i tymczasowych mieszkańców wiadomych poglądów, poprzez wprowadzenie znowelizowanej ustawy tzw. "antybanderowskiej", która proceduje się już od 2019 roku. Zastanawiające. Prawda. Komu i dlaczego na tym zależy, żeby nie weszła w życie?

Chcecie bohaterów do ukraińskiego panteonu, to proszę:
1. Іван Виговський. W dniu 8 lipca 1659 roku odbyła się słynna bitwa pod Konotopem, w której Rosjanie ponieśli miażdżącą klęskę od połączonych sił kozacko-polsko-tatarskich pod dowództwem Iwana Wyhowśkiego hetmana Wielkiego Księstwa Ruskiego. Najlepsza kawaleria moskiewska w jeden dzień została zniesiona doszczętnie i już nigdy później Moskwa nie była w stanie wystawić tak świetnego wojska. Niestety, czego się nie udało zrobić obcym, to dokonali swoi. Mimo odniesionych zwycięstw i rysujących się perspektyw, Moskwie udało się zasiać wśród Ukraińców niezgodę. Swawola, ambicje, zawiść i kłótnie zburzyły wszystkie przyszłościowe projekty. Na czele buntu stanął pułkownik Tymisz Ciuciura, główny wróg hetmana Wyhowskiego jego podwładny. Do tego z Warszawy nadeszła smutna wiadomość o tym, że Sejm zmienił tekst unii hadziackiej, co dodatkowo zaogniło sytuację. Rozczarowała ona nawet niektórych sojuszników Wyhowskiego. Ukrainę opanowały zamieszanie, chaos, waśnie i spory. Prawdziwym ciosem okazała się dywersja dokonana przez atamana Iwana Sirko. Głównym sojusznikiemi Wyhowskiego w bitwie pod Konotopą byli Tatarzy z hord nogajskich. Tymczasem Sirko uderzył w ich bezbronne zaplecze. Zatem po triumfie pod Konotopą chan z hetmanem Wyhowskim byli zmuszeni opuścić główny teatr działań wojennych i powrócić na południe, żeby ratować sojuszniczą ludność. Korzystając ze sposobności, Tymisz Cieciura razem z pułkownikami Jakimem Somkom i Wasilijem Zołotarenko uderzyli na nieliczne oddziały wystawione przez Wyhowskiego do obrony Czernihowszczyzny. Zbuntowani Kozacy wezwali na pomoc Rosję. Wojska Iwana Wyhowskiego zostały rozbite. Mordowano zwolenników hetmana.

2. Юрій Немирич, człowiek wykształcony, arystokrata, który mógł zmienić bieg historii Ukrainy, Polski i całej Europy Wschodniej. Był kanclerzem Wielkiego Księstwa Ruskiego, który szukał zgody i pojednania, jednocześnie obmyślał nowoczesne formy współżycia Ukrainy z Polską. Doprowadził do zawarcia i ratyfikacji postanowień Unii Hadziackiej. Został zabity podczas w jednej z lokalnych potyczek z buntownikami Tymisza Cieciury. Jak pisał jeden z ukraińskich naukowców - "Zginął z rąk Ukraińców, został zabity przez hołotę. Można powiedzieć, że po śmierci Niemirycza zaczął się koniec wielu tych arystokratów, którzy przeszli na stronę Chmielnickiego i poparli bunt, chcąc stworzyć sytuację bez orientacji na Rosję. Właściwie ten człowiek orientował się na Europę." Los był okrutny dla twórców tego świetnego projektu, jakim była unia hadziacka. Gdyby została zrealizowana, to historia Polski i Ukrainy byłaby całkiem inna. Prawie czterdzieści lat po tych wydarzeniach Iwan Mazepa, hetman Ukrainy Lewobrzeżnej, następca polityczny Wyhowskiego i Niemirycza, napisze w swojej Dumie takie słowa:
„Nie ma miłości, nie ma zgody
Od Żółtej wziąwszy Wody,
Przez niezgodę wszyscy zniknęli
Sami siebie pokonali”.

Ciekawe, czy o tych postaciach uczą w ukraińskich szkołach? Pewne jest, że po 1991 roku, kiedy powstało państwo Uraińskie liderzy OUN zrobili wszystko, żeby skrajna ideologia nacjonalistyczna zwaną "banderowską" stała się ogólnopaństwową. Na Ukrainie upamiętnia się Banderę, Szuchewycza i rezunów z UPA, a także ich ideowych poprzedników Gontę i Żeleźniaka, którym w 2015 roku postawiono monumentalny pomnik w Humaniu, gdzie w 1768 roku hajdamacy dokonali rzezi ok. 20 tys. Polaków i Żydów.
"Batko nasz Bandera, hajdamaki braty" - to według zwolenników banderyzmu są bohaterowie narodowi, którzy jednak nie podołali w walce z mężczyznami noszącymi broń, za to wspaniale poradzili sobie z bezbronnymi starcami, kobietami i dziećmi.

Kilka słów o losach pierwszego z kandydatów do panteonu.
Wyhowskiego wspierał Andrzej Potocki (oboźny koronny). Po bitwie pod Konotopem pisał do króla Jana Kazimierza:
„Nic z tego nie będzie Miłościwy Panie! (...) U nich to jest najważniejsze, żeby nie być ani pod Waszą Królewską Mością, ani pod carem (...). Dlatego też straszą jednego monarchę drugim, a uważać trzeba pilnie, bo mogą każdej chwili przerzucić się na stronę sułtana i ściągnąć nam na głowy okropną nawałę“.
Po tej bitwie Moskwa wznieciła nowe powstanie przeciwko władzy hetmańskiej Wyhowskiego i Rzeczpospolitej. Jego najpoważniejszą konsekwencją było odebranie buławy hetmańskiej, która trafiła do Jerzego Chmielnickiego, a ten co prawda oświadczył wierność naszemu królowi, ale po miesiącu zmienił front i dogadał się z carem.
Wyhowski pozostał wierny Rzeczpospolitej. Sprawował urząd wojewody kijowskiego i wystawił regiment dragonów do walki z Moskwą. W 1660 roku wojska polskie pokonały Rosjan w bitwie pod Cudnowem. Z Kozakami zawarto następnie ugodę cudnowską, która przesądzała o przynależności Ukrainy do Rzeczpospolitej. Gdy trzy lata później Jerzy Chmielnicki złożył buławę, to walka o przywództwo na Ukrainie rozgorzała na nowo. Konkurentem Wyhowskiego był Paweł Tetera, który ostatecznie otrzymał władzę hetmańską. Tetera oskarżył Wyhowskiego o knowania z Rosją. W konsekwencji Wyhowski został w niejasnych okolicznościach rozstrzelany przez Polaków.
Efemeryczne Wielkie Księstwo Ruskie istniało (raczej na papierze) 1658-59. Ostatecznie rozejm andruszowski 1667 i pokój Grzymułtowskiego 1686 zabezpieczył okrojone granice Rzeczpospolitej do pierwszego rozbioru, a Ukraina została podzielona na lewobrzeżną (z Kijowem, do Rosji) i prawobrzeżną (do Polski); Zaporoże stało się przejściowo kondominium polsko-rosyjskim.

Lepszy szlachcic Wyhowski,
niż Bandera okrutnie chłopski.

A tu przykład, że przynależność do danej narodowości kształtują nie tylko geny, a głównie świadomość przy fakcie, że narody Europy są obecnie ogromnie pomieszane genetycznie:
Michał Kołodziński (ukr. Михайло Колодзінський), pochodzenia szlacheckiego, herbu własnego, syn Franciszka i Anny z Budżaków. Ojciec był Polakiem, a Michał został ochrzczony w obrządku rzymskokatolickim.
Mychajło Kołodzińskyj w swoich pismach m.in. tak sformuował cele OUN: "Powstanie OUN ma zniszczyć żywe siły wroga na ziemiach ukraińskich. [...] Polacy, Moskale oraz Żydzi, którzy czynnie będą nas zwalczać, muszą być zniszczeni". Jego zdaniem "wobec wrogiego elementu należy wykazać się takim okrucieństwem w czasie powstania, aby jeszcze dziesiąte pokolenie bało się choćby popatrzeć w stronę Ukrainy, nie mówiąc już o ochocie dokonania jej podboju".
Adiutantem Michała Kołodzińskiego był Zenon Kossak, który także pochodził z rodziny szlacheckiej, herbu Kos.