Region

Jestem pełen szacunku dla Pana postawy i godności. Kłaniam się nisko. Życzę wszystkiego najlepszego.

Czy słyszał pan o Auguście Popławskim z Plusk? Był dziennikarzem w piśmie Zw. Polaków w Niemczech, w czasie wojny wcielony do Wehrmachtu, przeszedł z oddziałem na stronę aliantów. Wrócił po wojnie ze Szkocji do Olsztyna. Już dawno nie żyje, ale pozostawił spisane wspomnienia. Ponoć zabrał je jego syn do Kanady. Chciałbym nawiązać z nim kontakt.
Serdecznie pozdrawiam
Adam Socha

Tak ,nie tylko slyszlem o Auguscie Poplawskim , lecz osobiscie go znalem, gdyz byl to moj ojciec. Chcialbym tez dodac ze przed zaciagiem do Wehrmachtu, hitlerowcy uwiezili mego ojca w obozie koncetracyjnym w Sachsenhausen w okresie 23.09.1939 do 15.10.1940 roku. Nie bylo to pierwsze uwiezienie mego ojca przez hitlerowcow, w okresie 1935 -1936 przesiedzial w olsztynskim wiezieniu po aresztowaniu przez Gestapo pod zarzutem zdrady Niemiec, co grozilo kara smierci. W tym tez czasie byl studentem na Wyzszej Szkole Dziennikarskiej w Warszwie i byl zwiazany z polskimi organizacjami, miedzy innymi przewozil nielegalnie korespondencje do Warmii. Mam w posiadaniu oryginaly dokumentow potwierdzajacych te wydarzenia. Jezeli chodzi o pisemna tworczosc mego ojca to napisal on kilka ksiazek, ktore nie zostaly wydane z uwagi na komunistyczna cenzure. Po smierci mego ojca udalo nam sie zabezpieczyc jedynie mala czesc tego dorobku wlacznie z ksiazka "Ludzie dnia wczorajszego" . Ojciec pozostawil tez pamietniki, dzieki temu moglem blizej poznac ojca, za co jestem mu bardzo wdzieczny, bo rozumiejac jego znalazlem zrozuminie dla siebie.

Niebywała historia! Pan Richard napisał w Deb@cie, że "Nowych Warmiaków" chyba nie interesuje temat szkolnictwa polskiego na Warmii. A tu doświadczony dziennikarz Adam Socha pyta, czy ten znał Augusta Popławskiego z Plusk. Pan Richard odpowiada, że znał bardzo dobrze, bo to ... Jego Ojciec!
Aż łzy napłynęły mi do oczu. Spodziewam się teraz wymiany korespondencji obu Panów, może nawet bezpośredniej rozmowy, i - marzę o tym - powstania książki, lub choćby serii artykułów o zacnej Rodzinie Popławskich i losach innych Warmiaków.

@Richard
Warmiacy, którzy pozostali po wojnie w Olsztynie i na Warmii są bardzo dobrze oceniani przez większość ludzi, w tym napływowych. Jeszcze w latach 60-tych było ich sporo. Można było ich słyszeć z powodu odróżniającego akcentu. Póżniej wtopili się w społeczność zdobywając wykształcenie, część wyjechała, głównie do Niemiec. Wojna i czasy powojenne, to okres, kiedy każdy boi się każdego i stosunki międzyludzkie szwankują. Proszę jednak pamiętać, że pamięć o Warmiakach jest tutaj dobra, bo to dobrzy ludzie byli i dobrzy Polacy.

Tozsamosc Warmiaka.
Za czasow Prus Wschodnich, Warmiacy polskiego pochodzenia nie mieli klopotu z odnalezieniem swojej tozsamosci. Mimo pruskiej represji z duma okreslali sie jako Polacy. Kultywowali jezyk polski przez wieki, rodzina mojej babci [z Kowalewskich] zyla na terenie Plusk od XIV wieku i w jej domu mowiono tylko po polsku, oczywiscie w warminskim dialekcie. Jak latwo bylo im zniesc obelgi sasiadow dotyczace ich polskiego pochodzenia, czujac sie czesto zaszczyconym ze sa inni, ze sa Polakami. Sytuacja Warmiakow po II Wojnie radykalnie sie zmienila, ciezko im bylo zniesc obelgi, nie w jezyku niemieckim, lech w ich ukochanym jezyku polskim, wyzywajacych ich od szwabow, hitlerowcow, niemcow albo krzyzakow, co osobiscie odczulem na wlasnej skorze, mimo tego ze urodzilem sie w wolnej polskiej Warmii.Tej Warmii na ktora tak czekali Warmiacy polskiej narodowosci. Moj ojciec nie mial problemu z dokonaniem wyboru, czy wracac do tej polskiej Warmi, czy wybrac emigracje do Kanady.W tym czasie ojciec sluzyl w Polskiej Armi na terenie Szkocji. W czasie mojej wizyty w Polsce w 1986 roku, ojciec ze lzami w oczach wyznal ze najbardziej go boli fakt, ze w ciagu 40 lat wladze PRL zlamaly tozsamosc polskich warmiakow, co przez 400 lat nie udalo sie wladzom pruskim. Nie jestem histotykiem, lecz mam przeczucie ze wladze PRL prowadzily wyrafinowana polityke wobec ludnosci autochtonicznej Warmii, nie ufajac im, czujac z ich strony zagrozenie dla systemu, obawiajac sie warminskiego nacjonalizmu. Dodatkowo polozenie warminskich gospodarstw nad jeziorami, bylo szczegolnie dla monenklatury z Warszwy pokusem, przywlaszczajac sobie na cele rekreacyjne te nieruchomosci pozostawione przez warmiakow "deportowanych" do RFN. Przykladem tej polityki jest nasza rodzinna wies Pluski. Jestem ciekawy ile autochtonow pozostalo w tej wiosce, a ile warszawiakow zajelo ich miejsce. Do dzisiaj ta prawda nie dochodzi do wiekszosci mieszkancow Warmii, myslac ze wyjazd Warmiakow do RFN-u byl jedynie powodowany pobudkami materialnymi. Zadaje wiec pytanie, dlaczego na przelomie XX wieku tak duza ilosc Warmiakow wyjechala za dorobkiem do Westfalii, i prawie wszyscy powrocili na swoja macierzysta Warmie, wlacznie z moimi przodkami. Dla porownania, ile Warmiakow do dnia dzisiejszego, powrocilo na Warmie po II Wojnie Swiatowej. Zastanowmy sie dlaczego? Na pewno poruszony prezemnie temat jest trudny dla wielu, lecz poznanie prawdy o przyczynach upadku tozsamosci Warmiakow, obroni godnosc tych co nie ze swojej winy porzucili swoja Ojczyzne. Mam nadzieje ze dzisiejsza ludnosc Warmii ma inny stosunek do warminskich autochtonow i potrafi docenic ich trud w utrzymanie polskiej kultury, mowy i tozsamosc.

Bardzo Pana proszę o kontakt mailowy na debata.olsztyn@gmail.com Poznałem Pana ojca tuż przed śmiercia. Opublikowalem wstęp do Jego wspomnień. Serdecznie pozdrawiam. Adam Socha

Cieszę się bardzo, że kontakt Panów zaczyna przybierać formę zapowiadającą powstanie publikacji o losach Polaków na dawnej Warmii, na bazie rzeczywistych przeżyć jej mieszkańców. Gdy tylko zostanie wydrukowana, proszę nas o tym powiadomić. Życzę powodzenia i wszelkiej pomyślności.

Przytocze kilka slow o Warmii widzianej oczami mego ojca zawartych w jego ksiazce "Ludzie dnia wczorajszego" -
"Luzne zagrody gubia sie do dzis wsrod zboczy lagodnych pagorkow. Cegla zastapila drzewo, dachowka zwykla strzeche, lecz miejsce zabudowy, przytulisko lak pozostalo odwieczne. Czas zmienil tworzywo - widok swiadczy uparcie o minionych wiekach. Podobnie jest wszedzie!
Prawie kazda droga cos dzis zapomina, niepozornym skretem wiedzie na ustronia, prawie kazde skupisko lak prowadzi nas ku sladom poganskiej Goledzi."
"Na naszych oczach rosnie zjawisko, jakze przypomijajace czasy poganskiej zaglady.
- To samosiejki !
Nie ma zakatka ziemi poludniawo-warminskiej, gdzie las, gdzie czupurna sosnina nie dopominalaby sie o swoje prawa. Mlode zagajniki pozeraja lapczywie najnedzniejsza glebe. Rosnie przedziwny parawan, a za nim, za ta bujna zielenia, gubia sie resztki spalonych chat, kryja szczatki kominow.
- Dziw tych lasow jest ogromny!"
Taki los spotkal wioske mojej rodziny - Male Pluski- juz dzisiaj nie istnieja, i gdyby nie ta przydrozna biala kapliczka ktora byla kolo domu moich przodkow, trudno by bylo znalezc to miejsce.

Minelo ponad dwa lata od czasu mojego ostatniego wpisu na Debata. Dzisiaj chcialbym podzielic sie z Wami dobra wiadomoascia. Po wieloletnich staraniach, ksiazka Ojca "Ludzie dnia wczorajszego" napisana w 1986 roku, zostala wydana 27 grudnia 2018 r. "Ludzie Dnia Wczorajszego” Augusta Klemensa Popławskiego to niezwykła książka. To nie tylko wspomnienia, to historia Warmii widziana oczami Warmiaka. Wartością są też unikalne zdjęcia, czytamy w Gazecie Olsztyńskiej. Książkę można kupić w następujących punktach:
1. Centralne Biuro Ogłoszeń, Olsztyn, ul. Partyzantów 28 oraz ul.Tracka 5 — od 2 stycznia 2019 roku
2. Spółki Garmond Press – punkty Poczty Polskiej i sieci sklepów PSS Społem oraz punkty prasowe InMedio w całym województwie — od połowy stycznia 2019. "Była to niezwykła przygoda redaktorska. Nie tylko dlatego, że miałam okazję powędrować w przeszłość. Przewodnikiem był niezwykły człowiek, August Klemens Popławski. To on nas wiedzie przez znane, mniej znane lub całkiem nieznane fakty z historii Warmii /.../ Staraliśmy się zachować w książce oryginalny język ich autora: bogaty, bardzo plastyczny, chwilami nieco archaiczny. Najcenniejsze są oczywiście same wspomnienia, bardzo osobiste, napęczniałe emocjami. Trudno się takie książki redaguje, ale wspaniale się czyta", tak o swojej pracy redaktorskiej nad książką "Ludzie dnia wczorajszego" - opowiada Ewa Bartnikowska Cena bardzo przystepna, 34,50 zł. Zapraszam do lektury.