Polska

226 lat minęło, a my wciąż w tym samym miejscu

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 08 maj 2017 19:32

Jacek Sokołowski

Czytaj więcej: 226 lat minęło, a my wciąż w tym samym miejscu

Partyjniactwo bez ogródek

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 27 kwiecień 2017 10:19

Larso

Co się dzieje z partią i w partii władzy? Niestety tego nie wie nikt. To niezwykle smutna konstatacja. Poza okupowaniem instytucji i tłustych spółek skarbu państwa, ani słychu ani widu, sensownego oczywiście. Bo blichtru nie brakuje. Ludzie władzy panoszą się w tzw. „mediach publicznych” obwieszczając kolejne wcielenie sukcesu. Głównym przekazem partii władzy jest sukces. Partia władzy odniosła, odnosi i będzie odnosić sukces. Jaki sukces i na czym on polega? To sukces +.

Czytaj więcej: Partyjniactwo bez ogródek

Na bagnetach nie usiedzisz

Szczegóły

Opublikowano: środa, 26 kwiecień 2017 19:47

Janusz Sanocki

W ostatniej chwili spod obrad sejmowej Komisji Sprawiedliwości wycofano projekt rządowy zmian w Krajowej Radzie Sądownictwa. Zgodnie z informacjami prasowymi kierownictwo PiS ma podobno zamiar wycofać się – przynajmniej częściowo – z tego projektu. Podobnie jak w odstawkę ma pójść projekt rozszerzenia granic warszawskiej metropolii, a także projekt ograniczenia kadencji wójtów i burmistrzów tudzież ustawa zakazująca sprzedaży pigułki „dzień po”.
Obserwując od półtora roku pracę Sejmu nie mogę powstrzymać się od pytania: po co? Po co PiS otwiera tak wiele frontów politycznego konfliktu na raz? Po co rozdrażnia kolejne grupy społeczne wpychając je – co jest naturalną konsekwencją – do obozu własnych przeciwników politycznych? Czy Jarosław Kaczyński – uchodzący za genialnego stratega – nie widzi, że to są wręcz działania dyletanckie? Nikt mądry, kto chciałby dokonać głębokich zmian w państwie nie robiłby tego w taki sposób jak prezentuje nam Prezes wszystkich prezesów i kierowana przez niego partia.
To są elementarne wytyczne politycznej strategii: nie walczyć na wiele frontów na raz, załatwiać sprawy wg hierarchii ważności, dzielić przeciwników tak by nie rzucili się na ciebie wszyscy razem, szukać sojuszników „na zewnątrz”.
Tymczasem nic w działaniach PiS-u nie wskazuje, że kierownictwo partii mającej większość w Sejmie, większość w Senacie i swojego - całkowicie potulnego prezydenta – zna te zasady. Wręcz przeciwnie wygląda na to, że nigdy o takich żądnej strategii nie słyszeli. I już nie mówię o „Sztuce wojny”- chińskiego generała Sun Tsu. Ale żeby znając historię dwu wojen światowych, nie wiedzieć jak się kończy wojna na dwa fronty?
Prezes Kaczyński i wodzostwo PiS-u gnają swoje szeregi na oślep do walki, a potem stojąc w obliczu protestów wystraszeni wycofują się. Tak było ze sprawą aborcji, tak z ustawą Szyszki (nb. całkiem niezłą) i wszystko na to wskazuje, że w przypadku wskazanych wyżej ustaw także nastąpi odwrót na „z góry upatrzone pozycje”.
W sprawach wymiaru sprawiedliwości, które mnie najbardziej zajmują, widzę te strategiczne błędy partii rządzącej bardzo wyraźnie. Tak było przy ustawie o Trybunale Konstytucyjnym, gdzie kolejne projekty zmian pisane były przez polityków PiS wyraźnie na kolanie i z których wiele poszło wręcz do kosza.
W innych ustawach było kilka dobrych rozwiązań, które poprawiły m.in. takie kwestie jak jawność rozpraw, dostęp stowarzyszeń do procesu karnego, ale też było wiele propozycji, które wyraźnie były nastawione na przejęcie „ręcznej” kontroli nad sądami – poprzez hierarchicznie zorganizowaną prokuraturę, podległą bezpośrednio ministrowi Ziobrze. Młoda ekipa Ziobry, uwiedziona tym, że ma w ministerstwie pełną władzę, wyobraża sobie, że kiedy minister i jego ludzie będą osobiście kierować i kontrolować, to wyeliminują sądowe błędy, rozwlekłość, arogancję i korupcję. Tak może myśleć tylko ktoś bardzo naiwny. Naprawianie tak rozległego, ogromnego systemu musi polegać na uzdrowieniu mechanizmów, które nim rządzą, a nie na wprowadzaniu korupcjogennego i opartego na mrzonkach systemu samodzierżawia. Nigdzie bowiem na świecie takie ręczne sterowanie nie zdało egzaminu.
W swoich projektach zmian w sądownictwie PiS wyraźnie nie szuka żadnych sojuszników spoza partii i nawet nie stara się zamaskować dążenia do przejęcia właśnie przez własną partię decydującej roli np. przy obsadzie Krajowej Rady Sądownictwa. Taki „partyjny skok na sądownictwo” nie wsparty żadnym społecznym czynnikiem, nie osłonięty nawet cieniem ogólnospołecznej motywacji – a oparty jedynie na chwilowej większości w parlamencie – nie prowadzi do trwałego zwycięstwa. „Bagnetami można zdobyć władzę , ale na bagnetach długo się nie usiedzi” - zauważył Napoleon.
W naszym przypadku „bagnetami” są rozwiązania oparte tylko na chwilowej większości parlamentarnej, „smoleńskie rytuały” wykluczające jakąkolwiek dyskusję i bezustanne powtarzanie „osiem lat, osiem lat!”
Jak długo można na takim paliwie jechać?

Janusz Sanocki     http://prawica.net/7272
Poseł na Sejm RP.
Dziennikarz, polityk, były burmistrz Nysy, jeden z liderów Obywatelskiego Ruchu JOW, inicjator Kongresu Protestu.
Autor Miesiąca Prawicy.net w lipcu 2013

Czytaj więcej: Na bagnetach nie usiedzisz

Historię piszą zwycięzcy

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 24 kwiecień 2017 00:08

Magdalena Piórek

10 kwietnia 1943 Niemcy rozpoczęły oficjalną ekshumację grobów polskich oficerów, a kilka dni później świat pierwszy raz usłyszał o Katyniu. Informacja o odnalezieniu w lesie katyńskim zwłok 10 tysięcy polskich oficerów zszokowała opinię publiczną i na zawsze zaważyła na polsko-rosyjskich relacjach.
Związek Sowiecki natychmiast wyparł się odpowiedzialności za śmierć polskich jeńców. Zaraz potem rozpoczął się okres fałszowania i zatajania prawdy historycznej i historia mordu naszej elity intelektualnej stała się również historią obowiązującego przez pięćdziesiąt lat kłamstwa. Władze komunistyczne pomagały przemilczeć zbrodnię katyńską i to sprawiło, że nie została nigdy właściwie rozliczona. Po 89 roku Polsce nie udało się doprowadzić do uznania przez organy wymiaru sprawiedliwości Rosji zamordowanych w Katyniu za ofiary zbrodni ludobójstwa, zbrodni wojennej i zbrodni przeciwko ludzkości, a także do przyznania zamordowanym statusu ofiar represji politycznych.
Przez jakiś czas wydawało się, że w sprawie Katynia coś drgnęło. Władze Federacji Rosyjskiej przyznały się do odpowiedzialności Stalina za mord na polskich oficerach, prezydent Borys Jelcyn powiedział „przebaczcie”, przeprosiny powtórzył Władimir Putin, a rosyjska Duma Państwowa potępiła mord katyński i uznała go za zbrodnię reżimu stalinowskiego. Po latach celowych działań i zaniedbań okazało się, że sprawy Katynia nie da się przemilczeć. Polska nie chciała dać o niej zapomnieć. 7 kwietnia 2010 roku podczas wspólnych obchodów w Katyniu Władimir Putin powiedział, że „nie da się ukryć pamięci o przestępstwie i zbrodniach. Jesteśmy zobowiązani, by zachować pamięć o przeszłości i będziemy to robić”.
Co sami zrobiliśmy z pamięcią o Katyniu? Katastrofa smoleńska 10 kwietnia 2010 roku spadła Rosjanom dosłownie z nieba. Zepchnęła z ich barków kwestię winy za zbrodnię katyńską i przewartościowała status kata i ofiary. Do tej pory wymuszaliśmy na Rosji przyznanie się do winy i wskazywaliśmy jednoznacznie palcem. Mieliśmy pod ręką pręgierz w postaci zbrodni, sprawcy, tysięcy dokumentów i zero wątpliwości. Smoleńsk nie jest tak jednoznaczny – nikt nie może ze stuprocentową pewnością powiedzieć, co się właściwie wydarzyło, kto zawinił i jaką rolę odegrała w tej sytuacji Federacja Rosyjska. Dysponowaliśmy potężnym argumentem w postaci prawdy historycznej, a rozmieniliśmy go na drobne w dyskusjach zahaczających o political fiction. Dziś nie da się jednoznacznie wmówić światu rosyjskiej odpowiedzialności, oskarżeń nie można zweryfikować i tylko podważają naszą wiarygodność na arenie międzynarodowej.
Siedem lat temu Rosja wygrała los na loterii – mogła wyjść z narożnika poczucia winy i zbudować narrację o polskiej histerii, która obwinia Rosję o całe zło tego świata. Katastrofa smoleńska przemodelowała relacje polsko – rosyjskie oraz świadomość społeczną. 10 kwietnia kojarzy się dziś wszystkim jednoznacznie – z Tupolewem, prezydentem Kaczyńskim, wojną polsko-polską i miesięcznicami na Krakowskim Przedmieściu, Był Katyń – nie ma Katynia w polskiej narracji i Putin wie o tym doskonale. Przetrzymując wrak Tupolewa i odpowiednio preparując informacje o stenogramach w kokpicie samolotu nie pozwala wrócić zbrodni katyńskiej na właściwy tor.

Niemcy patrzą uważnie na działania rosyjskie i wyciągają wnioski. Podobnie jak Rosja, postanowili zepchnąć z siebie niewygodną odpowiedzialność. Mamy pretensje do świata, że zafałszowuje prawdziwy obraz zdarzeń, podczas gdy sami traktujemy swoją historię po macoszemu. Przez brak skoordynowanych działań naszych organów państwowych i odpowiedniej siły przebicia zachodnie media od lat prześcigają się w używaniu kłamliwych zwrotów o „polskich obozach śmierci”. Trwa bezpardonowa walka o pamięć historyczną. Nawet sam Barack Obama w 2012 roku użył sformułowania „Polish death camps” wpisując się w obowiązującą narrację. W świadomości świata nie istnieje niemiecka odpowiedzialność za Holocaust, zmienia się hasła w serwisach internetowych, gdzie winę ponoszą „jacyś naziści”. Naziści nie spadli z księżyca, narodowość przecież posiadali, ale nawet kanadyjscy studenci, spytani kim byli sprawcy, odpowiadają, że naziści byli Polakami.
Kiedy niemiecka telewizja ZDF przegrała proces sądowy, w wyniku którego miała przeprosić byłego więźnia Auschwitz Karola Tenderę za użycie sformułowania „polskie obozy zagłady” i odmówiła wyeksponowania ich na głównej stronie, polscy internauci postanowili wziąć sprawy we własne ręce. Akcja GermanDeathCamps przypominająca, kto zakładał niemieckie obozy koncentracyjne, zrobiła furorę w sieci. Zaraz potem ruszyła akcja bilboardowa z tym samym przekazem. W Niemczech, Belgii i Wielkiej Brytanii krążyły grafiki z napisami w języku angielskim typu: "Obozy zagłady były niemieckie", "Nigdy nie zapomnij! Nazizm wyprodukowano w Niemczech" czy "Nie myl ofiary z mordercą. Nazistowskie niemieckie obozy zagłady. Nigdy polskie!" i budziły zdziwienie przechodniów, którzy wcześniej o tym w ogóle nie słyszeli.
Odzew wobec polskiej inicjatywy był ogromny, pytanie tylko, czy na taką akcję nie jest już za późno. Czy wobec takiej skali fałszerstwa i manipulacji mamy jeszcze szansę przebić się ze swoim przekazem. Na własne życzenie odpuściliśmy sobie pamięć o Katyniu, organy państwowe sukcesywnie przegrywają też batalię o dobre imię Polski w sprawie Holocaustu.
Historię piszą zwycięzcy. Od lat nie możemy dodać nawet jednej zgłoski.
Magdalena Piórek

Czytaj więcej: Historię piszą zwycięzcy