Olsztyn

Po raz drugi nie stawił się na rozprawie (tym razem w poniedziałek 19 stycznia), świadek Marek Żejmo, zgłoszony przez oskarżoną Władysławę Winiarską. Za pierwszym razem sąd ukarał świadka grzywną w wysokości 500 zł, a obecnie grzywną 1000 zł. Po raz kolejny też nie pojawił się obrońca oskarżonej Maciej Klimczak, co już było powodem odwoływania rozprawy. Tym razem, jak przekazała oskarżona, musiał zostać w domu z dziećmi.

Sędzia Mirella Sprawka tym razem nie odroczyła z tego powodu rozprawy, gdy oskarżona oświadczyła, że zgadza się na odbycie rozprawy bez jej obrońcy.

Sprawa Władysławy Winiarskiej rozpoczęła się 24 lipca 2024 roku. Jest oskarżona o wyłudzenie statusu osoby represjonowanej w stanie wojennym i uzyskania z tego tytułu nienależnych świadczeń pieniężnych. Wraz z nią na ławie oskarżonych zasiedli znani olsztyńscy działacze Solidarności, którzy poświadczyli Winiarskiej, że działała w "podziemiu". Sprawa toczy się przed Sądem Rejonowym w Olsztynie. Jest to pierwsza taka sprawa w kraju.

Na rozprawie w poniedziałek 19 stycznia Winiarska złożyła oświadczenie, w którym głównie starała się zdyskredytować mnie, jako autora tekstów na jej temat. Moje teksty spowodowały wszczęcie przez prokuraturę postępowania, które potwierdziło moje ustalenia, iż Winiarska nie prowadziła żadnej działalności opozycyjnej po wprowadzeniu stanu wojennego. 

Bohaterka podziemnej „S” czy mitomanka? (Cz. 3)

Bohaterka olsztyńskiego podziemia „S” czy mitomanka (cz.II)?

Bohaterka podziemnej „S” czy mitomanka? (Cz. 3)

To konfident SB zorganizował drukarnię w domu działacza „Solidarności”

Winiarska na rozprawie, w poniedziałek 19 stycznia, zarzuciła mi:

1. Red. Socha jako świadek skłamał, że nie był karany. Został skazany w sprawie wytoczonej mu przez Piotra Obarka.

(Winiarska myli się, nakazanie przez sąd cywilny przeprosin kogoś, nie jest "skazaniem". Tylko wyroki skazujące w procesach karnych są odnotowywane w Krajowym Rejestrze Karnym).

2. Red. Socha kłamał, że poznał mnie dopiero jako księgową zatrudnioną w Zarządzie Regionu "Solidarności", po 1989 roku. Poznał mnie w 1985 roku, w domu mojego brata Jana Millera w Szczytnie.

(Faktycznie, byłem w 1985 roku w domu Jana Millera, gdy pisałem artykuł do "Tygodnika Kulturalnego" na temat jego zwolnienia z pracy, ale nie kojarzę, by przedstawiał mi swoją siostrę. O tym, że jest siostrą Jana Millera Winiarska powiedziała mi w latach 90. XX wieku, gdy pisałem o prezesie SM "Pojezierze" Zenonie Procyku. Winiarska była w tej spółdzielni główną księgową).

3. Nieprawdą jest, że SB w Olsztynie szybko rozpracowywała grupy opozycyjne prowadzące druk i kolportaż w Olsztynie podziemnych pism i ulotek.

(O czym innym świadczą materiały SB i represje, które spadły na zatrzymanych drukarzy i kolporterów. Potwierdzają to w swoich książkach historycy: Dominik Krysiak: „Rezonans 1982-1989. Pismo Regiony Warmińsko-Mazurskiego Solidarność”, dr hab. Witold Gieszczyński, prof. UWM: „Od narodzin „Solidarności” do Trzeciej Rzeczpospolitej. Przemiany społeczno-polityczne w województwie olsztyńskim (1980-1989), Renata Gieszczyńska „Solidarność” 1980-1989. Polska Środkowo-Wschodnia” tom V, „Region Warmińsko-Mazurski”; Zenon Złakowski ”Solidarność olsztyńska w latach 1980-1989”. IPN. Zarówno w ich opracowaniach, jak i w moich ustaleniach - dotarłem do niemal wszystkich osób zajmujących się drukiem i kolportażem w Olsztynie i nagrałem z nimi wywiady dla Radia Olsztyn - nie pojawiło się w nich nazwisko Winiarskiej).

4. Nieprawdą jest, że SB była w stanie ustalić na jakiej  maszynie do pisania, powstała jakaś ulotka, jak twierdzili świadkowie prokuratury. 

(Winiarska powołała się na jakąś opinię zakładu kryminalistyki. Chętnie bym się z nią zapoznał. Maszyny do pisania, zwłaszcza w PRL, używały standardowych krojów (jak Courier), ale drobne wady fabryczne i zużycie prowadziły do unikalnych „odcisków palców” każdej maszyny, co jest podstawą do analizy maszynopisów. Jeśli wszystkie znaki w tekście miały te same, specyficzne wady, oznaczało to, że tekst powstał na tej konkretnej maszynie lub z tego samego zestawu maszyn).

5. Nieprawdą jest, jak twierdzi red. Socha, że ks. Julian Żołnierkiewicz nie zajmował się kolportażem pism podziemnych w stanie wojennym. W życiorysie księdza napisano, że był kolporterem wydawnictw podziemnych.

(Podtrzymuję swoje twierdzenie. W żadnej z książek historyków i publicystów na temat olsztyńskiej „Solidarności”, w okresie od 13 grudnia 1981 roku do 1989 roku, nie ma ani jednej wzmianki, by ks. Żołnierkiewicz, proboszcz parafii NSPJ w Olsztynie i kapelan olsztyńskiej „S” zajmował się kolportażem. Mowa o książkach historyków: Dominika Krysiaka: „Rezonans 1982-1989. Pismo Regiony Warmińsko-Mazurskiego Solidarność”, dr hab. Witolda Gieszczyńskiego, prof. UWM: „Od narodzin „Solidarności” do Trzeciej Rzeczpospolitej. Przemiany społeczno-polityczne w województwie olsztyńskim (1980-1989), Zenona Złakowskiego ”Solidarność olsztyńska w latach 1980-1989”.

Również z mojego wywiadu ze śp. ks. Julianem Żołnierkiewiczem, nagranego dla Radia Olsztyn wynika, iż w związku ze zdeponowaniem u niego przez działaczy „Solidarności” kwoty 2 mln zł, wybranej z konta związku w przeddzień stanu wojennego, toczyło się przeciwko niemu śledztwo. Był wielokrotnie wzywany na przesłuchania i inwigilowany, co pewien czas przychodził do niego oficer SB, toteż jedynie ograniczał się do niesienia pomocy duchowej i materialnej rodzinom osób internowanych oraz organizacją rozdawnictwa żywności i środków czystości, dostarczanych samochodami ciężarowymi z zagranicy, do jego parafii.

Również działacze olsztyńscy, którzy rzeczywiście zajmowali się drukiem i kolportażem wydawnictw podziemnych, w wywiadach, które z nimi nagrałem dla Radia Olsztyn ani razu nie wymienili ks. Żołnierkiewicza, jako osoby, która zajmowała się kolportażem.

Historyk Renata Gieszczyńska, autorka biogramu ks. Juliana Żołnierkiewicza w Encyklopedii „Solidarności” przekazała mi, iż biogramy powstawały na wczesnym etapie istnienia IPN, gdy historycy nie mieli jeszcze pełnego dostępu do materiałów źródłowych i pisząc biogramy opierali się głównie na relacji osoby, na której temat sporządzali biogram. Dopiero później, po otwarciu archiwów SB, możliwa była weryfikacja twierdzeń takiej osoby. Toteż w książce „NSZZ „Solidarność” 1980-1989. Polska Środkowo-Wschodnia” tom V, w rozdziale „Region Warmińsko-Mazurski”, którego była autorką, odnotowała, na podstawie materiałów SB, iż ks. Żołnierkiewicz był zarejestrowany jako TW „Marek” w latach 1972-1990 (Wydział IV SB KW MO w Olsztynie, AIPN, karta EO-4/68; AIPN Bi, dziennik rejestracyjny WUSW w Olsztynie, poz. 5451).

Świadkowie Winiarskiej

Już w trakcie trwania procesu, Winiarska zaczęła zgłaszać nowych świadków jej rzekomej działalności podziemnej, na których nie powoływała się we wniosku do Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych, o uzyskanie statusu działacza podziemia solidarnościowego. Ci nowi świadkowie to:  mitoman, skandalista Leszek Bubel; były poseł PiS, szef struktur miejskich PiS w Mrągowie, członka Zarządu Okręgowego PiS w Olsztynie i radny powiatowy PiS w Mrągowie Jerzy Gosiewski; były poseł KLD i senator AWS Paweł Abramski, a 4 sierpnia 2025 roku na sali sądowej pojawił się jako świadek  Marek Żejmo (nie został przesłuchany, gdyz z powodu braku obrońcy Winiarskiej sędzia odroczyła rozprawę, a Żejmo na dwóch kolejnych rozprawach się nie pojawił, w związku z tym za pierwszym razem sędzia ukarała go grzywna 500 zł, za drugim grzywną 1000 zł). Marek Żejmo stracił mandat radnego olsztyńskiej rady miasta z klubu Czesława Jerzego Małkowskiego, na mocy prawomocnego wyroku sądu, który uznał, że radny złożył nieprawdziwe oświadczenie lustracyjne, iż nie współpracował z SB.

Relacje z zeznań tych nowych świadków zamieściłem w tekstach:

Na procesie Winiarskiej zeznawali Socha, Gulko i b. poseł KLD Abramski. Bubel ukarany grzywną

Winiarska, po Bublu, Gosiewskim i Abramskim powołała na świadka Żejmo

Nie ma najmniejszego śladu w materiałach IPN czy w opracowaniach historyków, iż ci świadkowie prowadzili w PRL działalność opozycyjną. Również w ich biogramach w Wikipedii nie ma na ten temat słowa.

Wniosek Jerzego Gosiewskiego o nadanie mu statusu działacza podziemia został uznany przez Komisję ds. Osób Represjonowanych w Stanie Wojennym przy Wojewodzie Warmińsko-Mazurskim, za próbę wyłudzenia. Również Urząd ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych odrzucił jego wniosek. 

Gosiewski w sądzie twierdził, że przywoził w stanie wojennym Winiarskiej do Olsztyna ulotki wydrukowane w Mrągowie i odbierał od niej ulotki wydrukowane przez nią w Olsztynie.

Bubel twierdził, że Winiarska przyjeżdżała do niego do Warszawy, po ulotki. 

Abramski twierdził, że przywiózł jej raz paczkę z nielegalnymi w PRL książkami, które odebrał pod jednym z berlińskich kościołów i przekazał jej na parkingu w Kortowie.

Nie wiemy, co chciał zeznać Marek Żejmo, który jeszcze przed powstaniem Solidarności w 1980 roku, rozwiódł się i  wyemigrował na 10 lat do Niemiec Zachodnich, gdzie pracował jako budowlaniec.

Kim jest Marek Żejmo cz.1

Kolejna rozprawa Winiarskiej ma się odbyć 16 lutego.

Adam Socha