Olsztyn

Redaktorze, widzę, że panu ulżyło, dlatego czas poznać istotę rzeczy – czym Żejmo panu podpadł? Ale szczerze. Proszę w punktach, bo nie chce mi się ślęczeć nad poszczególnymi częściami i łowić pańskie niedopowiedzenia.

No wreszcie serialu "Żejmo" ciąg dalszy a nie mogłam się doczekać... dziękujemy... dziękujemy... super reklama książki (gdzie ją Panie Redaktorze można kupić..?) a ten aktor na świetnym zdjęciu to takie "ciacho", że aż bym go skonsumowała mimo, że jestem w podobnym wieku... czy mogę prosić o telefon do Autora...?

Kim jest Marek Żejmo? O czym Debata nie napisała!
Poniżej przedstawiam w skrócie moją odpowiedź na serię artykułów pt. Kim jest Marek Żejmo. Ze względu na brak miejsca ograniczam się do podstawowych problemów, a zainteresowanych szczegółami odsyłam na moją stronę internetową www.marek-zejmo.pl

Miesięcznika Debata przed ukazaniem się cyklu artykułów na mój temat nigdy nie czytałem, a o jego redaktorze Adamie Sosze nigdy nie słyszałem, więc gdy zwrócił się do mnie z prośbą o wywiad na temat mojej książki pt. Liderzy podziemia Solidarności, to się niestety zgodziłem. Odbyły się dwa spotkania, a wywiad był długi, obejmujący niemal całość mego życia. Z przebiegu rozmowy i stale utrzymywanego przez Sochę tonu życzliwości wynikało, że chce on napisać nie tylko o mojej ostatniej książce, ale także o mnie, na co się zgodziłem ze stanowczym zastrzeżeniem, że wszelkie publikacje ma mój temat mają być autoryzowane, co Socha z entuzjazmem potwierdził. Spodziewałem się, że będzie to krótka opowieść o moim życiu, życiu młodego człowieka, który wyjechał, jak tysiące innych w tym czasie w poszukiwaniu dobrze płatnej pracy do Niemiec. Bez znajomości języka, a po 12. latach wrócił jako zamożny dyrektor szwajcarskiej firmy znający biegle niemiecki i rosyjski, zajmujący się na dużą skalę handlem międzynarodowym. Potem właściciela dużego hotelu, którego niestety nie pozwolono mu dokończyć. Po upadku firmy budującej hotel wiele lat pracował jako wykładowca na wyższych uczelniach w Polsce oraz dwóch państwowych rosyjskich uniwersytetach w Kaliningradzie i w St. Petersburgu. Profesor wizytujący, autor kilkudziesięciu opublikowanych artykułów naukowych oraz autor kilku naukowych monografii. Oczywiście z obszernego wywiadu w tekście nic się nie znalazło, a przeciwnie – wszelkie omówione tam problemy, które przedstawiały moją sylwetkę i dorobek mego życia w pozytywnym świetle zostały konsekwentnie pominięte. Natomiast z ogromną starannością Socha z różnych operacyjnych dokumentów SB nie sprawdzając ich wiarygodności wyselekcjonował rzekome informacje na mój temat, ale pochodzące wyłącznie z donosów agentów SB TW Kormoran i TW Mercedes, które zawierają same kłamstwa i przedstawiają mnie tylko w negatywnym świetle naruszając tym samym moje dobre imię. Przy czym nie wiadomo kim byli ci agenci, czy w ogóle istnieli, a przede wszystkim czy rzekome „informacje” podawali dobrowolnie, czy też pod dyktando oficerów SB? Tego nikt nie wyjaśnił, zatem nie wolno było ich publikować w artykułach „Kim jest Marek Żejmo”, zwłaszcza sugerując, że podaje się sprawdzone fakty, więc kategorycznie stwierdzam, że wszystkie informacje podane w artykułach A. Sochy są zbiorem donosów na mnie dokonanych wyłącznie przez współpracowników SB, wszystkie są nieprawdziwe, a zgromadzone przez SB na wypadek, gdybym nie zgodził się zostać ich agentem do spraw kontaktów z BND (Bundes Nachrichten Dienst – wywiad niemiecki) zbierała i tworzyła na mój temat zbiory informacji oraz dokumentów nieprawdziwych, a większość z nich były fałszowane. To są fakty wielokrotnie potwierdzone przed sądem przez oficerów SB. Adam Socha przedstawia mnie wyłącznie w negatywnym świetle, jako człowieka powiązanego ze światem przestępczym. W aktach SB znajdowało się wiele dokumentów, notatek służbowych i meldunków operacyjnych sporządzonych przez oficerów SB podających nieprawdziwe informacje na mój temat. Na przykład podawano nieprawdziwe adresy, pod którymi miałem rzekomo mieszkać, a nigdy tam nie przebywałem; podawano nazwy firm, w których rzekomo miałem pracować, a nigdy nie pracowałem, jak np. Pilzacker pod Hamburgiem, Bolwin-Heemann w Bielefeld, czy Żejmobau w Berlinie Zachodnim, gdzie jak dowodnie wynika z pieczątek w moim paszporcie w tym czasie miałem zezwolenie na pobyt stały, ale bez prawa podejmowania samodzielnej działalności gospodarczej (wtedy prowadziłem budowę hotelu Forum w Krakowie), a także firma NELOP (Polen wspak). Miałem także wywozić z Polski do Niemiec jachty żaglowe, co gdyby było prawdą nie mogło być tajemnicą. W moich aktach są także telegramy WUSW w Olsztynie do ich odpowiednika w Katowicach informujące, że przebywam od 4 lat na paszporcie konsularnym w Danii, gdy w tym czasie w Danii jeszcze nie byłem. Także rzekomo istniejący fałszywy dyplom uczelni wystawiony na moje nazwisko być może był sporządzony, żeby ewentualnie mógł mnie skompromitować, żeby mieć na mnie możliwość nacisku i skłonienia do współpracy. W ręce Adama Sochy dostały się akta operacyjne SB, która zbierała na mnie różne materiały, w tym także tworzyła fikcyjne materiały kompromitujące o czym świadczą zawarte w aktach sprawy udokumentowane przez biegłych sądowych fałszerstwa moich dokumentów dokonywane przez oficerów SB oraz dokumenty zawierające całkowicie nieprawdziwe informacje, jak np. rzekomo pochodzące ode mnie 6 meldunków operacyjnych, ale na żadnym z nich nie ma mego podpisu, czy donosy agentów SB. W aktach sprawy poza dokumentami paszportowymi nie ma żadnego dokumentu podpisanego przeze mnie. Jedynym logicznym wytłumaczeniem powodów, dla których SB zbierała o mnie fałszowane informacje było zbieranie na mnie „haków” na wypadek gdybym odmówił współpracy z SB w sprawie kontaktów z niemieckim wywiadem. Także w tym celu zbierano oczerniające mnie kłamstwa od tajnych współpracowników SB pozbawionych jakichkolwiek moralnych skrupułów, takich jak tw Kormoran i tw Mercedes, co skwapliwie wykorzystał A. Socha prezentując jako prawdę objawioną w swoich artykułach. Zamiary zwerbowania mnie do współpracy z BND potwierdzili kpt. M. Szczepanik, mjr J. Szczupakowski i Naczelnik Wydziału II WUSW w Olsztynie ppłk. J. Szeniawski przed Sądem Okręgowym w Olsztynie, gdzie zeznał, że:… lustrowany był przewidziany do realizacji kontaktu, czyli do podjęcia współpracy z BND (Bundes Nachrichten Dienst), a więc wywiadem niemieckim [...]. Na pewno pan Marek Żejmo nie był świadomym TW. Nieraz zdarzało się, że meldunki przekazane przez jedną osobę były przydzielane do innej osoby. Bywało tak, że z jednego meldunku robiło się kilka notatek. Oficerowie SB potwierdzali przed Sądem ten fakt wielokrotnie.
Dla łatwiejszego przedstawienia materiału podzieliłem go na 3 grupy: A. Moja rzekoma współpraca z SB, B. Budowa hotelu nad jeziorem Żbik w Olsztynie, C. Moja aktywność naukowa, habilitacje.
Ad. A - Moja rzekoma współpraca z SB
Wniosek IPN o stwierdzenie, że jestem kłamcą lustracyjnym Sąd Okręgowy w Olsztynie odrzucił uznając, że jest źle uzasadniony. Prokurator IPN nie uzupełniając swego wniosku nawet o jeden dokument odwołał się od tego postanowienia do Sądu Apelacyjnego w Białymstoku, który przychylił się do wniosku. Na swoją obronę powołałem świadków, szefów wywiadu i kontrwywiadu wojskowego na okoliczność, że nie byłem współpracownikiem służb specjalnych (mieli wspólne z SB Biuro „C”, czyli archiwum, więc wiedzieli kto jest TW, a także na potwierdzenie faktu, że moja działalność w handlu międzynarodowym była cały czas w obszarze zainteresowań wywiadu wojskowego i byłem obserwowany). Sąd wezwał na rozprawę 26.01.2015 r. świadków obrony, ale ostatecznie nie dopuścił do ich przesłuchania twierdząc, że „... zeznania ich nie są przydatne do stwierdzenia danej okoliczności”. Decyzja sądu była skandaliczna, bowiem pozbawiała mnie możliwości przesłuchania świadków mogących potwierdzić moje zeznania i wykazać moją niewinność. Sąd ostatecznie uznał mnie za kłamcę lustracyjnego opierając swoje rozstrzygnięcie wyłącznie na obciążających mnie zeznaniach kpt. M. Szczepanika, fakcie zarejestrowania mnie 22.09.1982 r. jako TW Paweł oraz fakcie istnienia 6 pochodzących rzekomo ode mnie meldunków, na których nie ma moich podpisów. Sąd odrzucił wszelkie wnioski obrony oraz dowody i materiały świadczące o mojej niewinności. Sąd naruszył więc zasadę bezstronności przychylając się wyłącznie do wniosków prokuratora z IPN. Sąd pominął także fakt istnienia w aktach sprawy wielu dokumentów ewidentnie potwierdzających nieprawdę a podpisanych przez oficerów SB z czego fałszerstwo dokonane przez kpt. M. Szczepanika dowodnie wykazał biegły sądowy powołany przez sąd. Podkreślenia wymaga fakt, że Sąd Okręgowy w Olsztynie w uzasadnieniu orzeczenia w mojej sprawie stwierdza, że: Aby można było mówić o tajnej i świadomej współpracy z organami bezpieczeństwa państwa musi zostać spełnionych łącznie pięć warunków określonych przez Trybunał Konstytucyjny ..., że lustrowana osoba była agentem służb specjalnych nie wystarczy sam fakt rejestracji w ewidencji operacyjnej, bądź sporządzenia zobowiązania o jej podjęciu. Jeszcze współpraca ta musi mieć charakter świadomy, być tajna i polegająca na zlecaniu i realizacji konkretnych zadań. Zarówno prokuratura IPN, jak i Sąd Okręgowy w Olsztynie nie wykazały, że w moim przypadku warunki te zostały spełnione. Przeciwnie, nie było dowodów, że któryś z tych warunków mnie nie dotyczył. Zatem wymagane ustawą przesłanki bycia tajnym współpracownikiem służb specjalnych nie zostały wypełnione przez Marka Żejmo w toczącym się przed sądami I i II instancji postępowaniu lustracyjnym. Istnieje uzasadniona podstawa do przyjęcia, że Marek Żejmo złożył prawdziwe oświadczenie lustracyjne, a wyroki zapadłe w przywołanych sprawach opierały się na spreparowanych przez oficerów SB dokumentach (fragment opinii prawnej na ten temat).
Podkreślenia wymaga fakt, że owe sześć meldunków mających pochodzić ode mnie zawierają kłamstwa lub nic nie znaczące plotki, jakimi ja się nigdy nie zajmowałem. Natomiast nie ma w nich ważnych informacji, np. jak doprowadziłem do wygrania przetargu przez berlińską firmę Hodak Bau w warszawskim Orbisie na remont i wykończenie hotelu Forum w Krakowie. Nie ma też słowa o tym, że dostarczałem mrożoną żywność dla fińskiej armii, czy radzieckiej dalekomorskiej floty rybackiej w Murmańsku. To byłyby ważne informacje, a nie jakieś plotki i drobiazgi, które mi się przypisuje. Gdybym był agentem, to musiałbym napisać szczegółowe informacje o swojej międzynarodowej działalności handlowej, rocznie eksport z Polski ok. 50 tys. ton mrożonek plus sprowadzane do Polski z Zachodu maszyny i linie technologiczne za ok. 20-30 mln DEM.
Na ten właśnie temat wypowiedział się płk. Antoni Bossart, szef placówki wywiadu w Berlinie Zachodnim w latach 1982-1986, a więc w okresie, gdy ja tam mieszkałem i pracowałem. Wówczas kontrolował on działalność wszystkich agentów wywiadu i współpracowników Służby Bezpieczeństwa mieszkających w Berlinie Zachodnim, gdzie przez wiele lat byłem zameldowany na pobyt stały. Wydał oświadczenie potwierdzone notarialnie, w którym z całą stanowczością stwierdził, że na liście współpracowników organów bezpieczeństwa, funkcjonariuszy organów bezpieczeństwa i agentów wywiadu nie było Marka Żejmo. Po zbadaniu akt niniejszej sprawy stwierdził też, że z punktu widzenia służb specjalnych brak jest dokumentów mogących potwierdzić moją współpracę ze służbami. Zwłaszcza, że podróżując po świecie i załatwiając kontrakty z firmami nie tylko europejskimi, ale USA, Kanada, ZSRR, Arabia Saudyjska i inne kraje arabskie, co niewątpliwie byłoby w sferze zainteresowań służb wywiadu i kontrwywiadu, ale takich dokumentów, ani śladów po nich nigdzie nie znaleziono. A gdyby istniały, to ich kopie musiałyby znajdować się w różnych zbiorach. W swoim oświadczeniu płk. E. Bossart napisał „Reasumując brak jest dowodów potwierdzających, że Marek Żejmo był agentem służb specjalnych PRL, nigdy nie figurował na liście agentów wywiadu i współpracowników SB”.
Ad B - Budowa hotelu nad jeziorem Żbik w Olsztynie.
Należąca do mnie spółka Warimex uzyskała od AmerBanku i PKO BP (Konsorcjum Banków) kredyt w wys. 20 mln. zł na budowę czterogwiazdkowego hotelu nad jeziorem Żbik w Olsztynie. Za kredyt poręczyłem całym swoim prywatnym majątkiem, tj. dwoma domami i kilkoma hektarami działek budowlanych o wartości zbliżonej do uzyskanego kredytu. Oprócz tego oczywiście banki miały zabezpieczenie hipoteczne na budowanym hotelu oraz możliwość przejęcia udziałów w Warimexie. Budowa hotelu przebiegała bardzo sprawnie i już po 10. miesiącach od rozpoczęcia inwestycji rozpoczęły się prace wykończeniowe i wyposażanie budynku w meble i sprzęt hotelowy. Wtedy zabrakło pieniędzy i nawet chciałem wstrzymać budowę do czasu uzyskania dalszego finansowania, ale prezes AmerBanku na piśmie zapewniał wykonawców, żeby kontynuowali prace wykończeniowe, „ponieważ dalsze finansowanie hotelu jest zapewnione i należy tylko dopełnić pewnych formalności”. Zażądano ode mnie, żebym przed uruchomieniem ostatniej transzy kredytu pozwalającej na jego uruchomienie podniósł kapitał spółki Warimex aportem, jakim był wybudowany przeze mnie prywatnie budynek biurowy dla potrzeb hotelu. Tak też uczyniłem i gdy 17.05.1999 r. otrzymałem z rejestru sądowego potwierdzenie o przeniesieniu prawa własności tego budynku na Warimex, tego samego dnia otrzymałem wypowiedzenie umowy kredytowej bez jakiegokolwiek uzasadnienia. Na moje żądanie po kilku dniach otrzymałem informację, że wypowiedziano umowę kredytową z trzech powodów: 1. Przekroczenie budżetu inwestycji; 2. Budowa hotelu niezgodna z dokumentacją i pozwoleniem na budowę; 3. Obciążenie majątku Spółki Warimex bez zgody Banków Konsorcyjnych. Oczywiście argumenty były całkowicie pozbawione nie tylko rzeczywistych podstaw, ale nawet jakiejkolwiek logiki, ponieważ: Ad. 1 - wszystkie zawierane umowy z dostawcami materiałów, urządzeń, usług i robót budowlanych przed ich zawarciem musiały być zgodnie z umową kredytową zatwierdzane przez upoważnionego przedstawiciela banku. Bez jego akceptacji pieniądze nie mogły być wypłacone. Ad. 2 - Ten zarzut jest całkowicie nieuzasadniony ponieważ przebieg budowy był nadzorowany przez Niezależnego Inspektora Nadzoru oddelegowanego przez Banki Konsorcyjne do nadzorowania budowy, uprawnionych kierowników budowy i posiadających odpowiednie uprawnienia inspektorów nadzoru. Kontrola przeprowadzona 23.07.1998 r. przez Główny Urząd Nadzoru Budowlanego, gdy budynek był w fazie wykończeniowej stwierdziła, że jedyną usterką była szerokość stopni schodów w węższym ich końcu - łatwe do usunięcia.
Ad D – Moja aktywność naukowa. Wnioski habilitacyjne.
Wydane po uzyskaniu doktoratu monografie naukowe – 8, artykuły naukowe mego autorstwa były publikowane w Polsce, w Rosji, na Litwie, Ukrainie, Armenii, w Niemczech w wydawnictwie naukowym Uniwersytetu w Hamburgu; Opublikowane rozdziały w monografiach naukowych – 13; Opublikowane artykuły w czasopismach naukowych – 21. Z monografiami wydano 44 publikacje, w tym recenzje opublikowane wydawnictwach naukowych w Polsce – 5.
Międzynarodowa aktywność naukowa realizowana w więcej niż jednej uczelni:
- 2008-2011 adiunkt w Gdańskiej Wyższej Szkole Humanistycznej w Gdańsku; 2015-2017 - profesor wizytujący w Instytucie Zarządzania w Kaliningradzie; 2017-2022 - profesor wizytujący w Kaliningradzkim Państwowym Uniwersytecie Technicznym; 2017-2022 - profesor wizytujący w Sankt Petersburskim Państwowym Uniwersytecie Rolniczym na Wydziale Nauk Humanistycznych, filii w Kaliningradzie.; 2021 - rok wygłosił wykłady na Uniwersytecie w Kiel (RFN).
Wystąpienia na krajowych i międzynarodowych konferencjach naukowych: w Polsce, Rosji, na Litwie, w Austrii, Szwajcarii, Niemczech, Armenii i w Kanadzie – 34.
Udział w komitetach naukowych konferencji krajowych i zagranicznych – 11.
W 2017 r. złożyłem wniosek habilitacyjny do Instytutu Nauk Politycznych PAN. Jego dyrektor prof. Grzegorz Motyka zapoznał się z moim dorobkiem i uznał, że ilościowo i jakościowo kwalifikuje się on do przeprowadzenia przewodu habilitacyjnego. Okazało się, że recenzent prof. R. Zięba, który ma bardzo wysokie wymagania i ok 90-95% jego recenzji jest negatywnych, to mój dorobek ocenił pozytywnie. Negatywnie wypowiedzieli się prof. J. Fiszer i prof. G. Nowik. Po zapoznaniu się z ich recenzjami i stwierdziłem, że popełnili w swoich ocenach identyczne błędy, więc musieli ze sobą współpracować, co jest absolutnie niedopuszczalne. W związku z tym natychmiast wystąpiłem o umorzenie postępowania habilitacyjnego, co skutkowało tym, że w sensie prawnym postępowanie nie powoduje dla mnie żadnych negatywnych skutków i uznane jest jako niebyłe. Na temat opracowań obydwu profesorów wypowiedziała się biegła sądowa dr Daria Gęsicka w następujący sposób. Wnioski: Recenzenci dokonali oceny osiągnięcia habilitacyjnego dr Marka Żejmo w oderwaniu od kryteriów ustawowych. Recenzja prof. G. Nowika nie spełnia żadnych wymogów stawianych recenzjom w jakimkolwiek postępowaniu awansowym. Ma ona charakter ogólnikowy, dotyczy wyłącznie jednego rozdziału osiągnięcia habilitacyjnego oraz pomija całkowicie dorobek naukowy Habilitanta. Nie jest więc ani pełna ani rzetelna. Recenzje prof. Józefa Fischera oraz prof. Grzegorza Nowika wymieniają identyczne, wymyślone błędy. Zbieżność ta stawia pod znakiem zapytania samodzielny charakter recenzji sporządzonej później. Choć każdy z Recenzentów dostrzega mankamenty technicznej (edytorskiej) strony czy to autoreferatu, czy osiągnięcia habilitacyjnego czy dorobku naukowego, to ich autorstwa recenzje zawierają liczne usterki techniczne (edytorskie).
2. Uwagi merytoryczne dotyczące osiągnięcia habilitacyjnego dr Marka Żejmo wskazane w recenzji prof. dr hab. Grzegorza Nowika w pełni pokrywają się z uwagami merytorycznymi dostrzeżonymi przez prof. dr hab. Józefa Fischera. Zbieżność ta może rodzić uzasadnione wątpliwości co do samodzielnego charakteru recenzji powstałej później. ·
4. Recenzenci dokonali oceny osiągnięcia habilitacyjnego dr Marka Żejmo w oderwaniu od kryteriów ustawowych. ·”Recenzja prof. Dr, hab. Grzegorza Janusza (UMCS w Lublinie) z uwagi na wykorzystanie w niej (przejęcie) fragmentu recenzji prof. dr hab. Józefa Fiszera budzi uzasadnione wątpliwości co do jej rzetelności oraz wiarygodności”.
W 2020 r. ponownie złożyłem wniosek habilitacyjny na Uniwersytecie Marii Curie Skłodowskiej w Lublinie. Po wpłynięciu recenzji (pozytywna prof. Wojciecha Roszkowskiego i dwie negatywne prof. Grzegorza Janusza i prof. Tadeusza Dmochowskiego okazało się, że obydwaj profesorowie podobnie jak ich poprzednicy popełnili czyn niegodny ludzi z tytułami profesorskimi, niedopuszczalny w działalności naukowej, ponieważ skopiowali część swoich recenzji od profesorów J. Fiszera i G. Nowika z pierwszej habilitacji. Oczywiście zleciłem dokonanie niezależnie od siebie analiz i porównań biegłym sądowym. Wyniki analiz były dla profesorów recenzentów druzgocące. OPINIA O RECENZJACH PRACY HABILITACJNEJ DR. MARKA ŻEJMO Dr Joanny Hetman-Krajewskiej, Członek Komisji Prawa Autorskiego przy Ministrze Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2006-2018). Wnioski:
Przedstawione do analizy recenzje dorobku naukowego dra Marka Żejmo, sporządzone w ramach postępowania habilitacyjnego, cechują się zbieżnością, która nie może zostać w realiach tego przypadku zakwalifikowana jako twórczość równoległa (paralelna), a co za tym idzie w recenzjach tych doszło do naruszenia zarówno autorskich praw majątkowych, jak i autorskich praw osobistych osób trzecich, co – używając pojęcia języka potocznego – należy określić jako plagiat.
W recenzjach dorobku naukowego dra Marka Żejmo, sporządzonych w ramach postępowania habilitacyjnego, doszło do naruszenie dóbr osobistych habilitanta takich jak: dobre imię, godność, pozycja zawodowa, prawo do niezakłóconego wykonywania działalności zawodowej czy prawo do twórczości naukowej, poprzez stawianie generalizujących zarzutów nieznajdujących oparcia w faktach oraz używanie słów wykraczających poza granice dozwolonej krytyki.
Oświadczenie o cofnięciu wniosku i umorzeniu postępowania nastąpiło w wyniku stwierdzenia splagiatowania negatywnych recenzji z pierwszego postępowania, co jest absolutnie niedopuszczalne. W tym przypadku recenzenci z góry założyli odrzucenie wniosku habilitacyjnego i nie zadali sobie nawet trudu zapoznania się z książką i korzystając niezgodnie z prawem z poprzednich negatywnych recenzji „na siłę” szukali argumentów na ocenę negatywną.
Biegły Sądu Okręgowego w Warszawie z zakresu szkolnictwa wyższego powołany przez Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w mojej sprawie sformułował następujące konkluzje swojej Opinii:
„Biegły zatem nie może i w tym przypadku orzec inaczej, jak tylko uznać fakt wystąpienia braku etyki Rady Naukowej Instytutu Nauk o Polityce i Administracji Wydziału Politologii i Dziennikarstwa Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowsiej w Lublinie w stosunku do postępowania w sprawie nadania stopnia doktora habilitowanego dr Markowi Żejmo”.
[…] „Kończąc tekst opinii biegłego należy podkreślić bardzo ważną kwestię, iż Instytut Nauk o Polityce i Administracji UMCS w Lublinie w odniesieniu do procesu uzyskiwania awansu naukowego Marka Żejmo dopuścił się kilku uchybień, które powinny być zauważone przez sąd orzekający. Biegły nazwał to nawet mocnym słowem – precedens w sprawie”.
III HABILITACJA na UAM w Poznaniu
Pozbawiona obiektywizmu Komisji Habilitacyjnej ocena mego dorobku w świetle wyżej opisanych faktów musiała we mnie wzbudzić poczucie krzywdy. Podjąłem więc trzecią próbę na Uniwersytecie Adama Mickiewicza w Poznaniu. Chcę podkreślić, że znam kilku profesorów, którzy do habilitacji podchodzili po kilka razy, więc ze mną nie jest najgorzej, ponieważ tym razem dwie recenzje były pozytywne, a dwie negatywne, więc było blisko. Dwie ostatnie, pozytywne konkluzje recenzji mego dorobku naukowego, które mimo mego wieku (74) zachęcają jednak do podjęcia kolejnej próby. Natomiast informacje opublikowane przez A. Sochę w miesięczniku Debata, jak dowodnie przedstawiłem są kompilacją tworzonych przez SB materiałów mających mnie skompromitować, ale żadna z nich nie została zweryfikowana, a donosicielami są anonimowe i nawet nie wiadomo czy rzeczywiście istniejące osoby.
Marek Żejmo