Olsztyn

Przejawem kultywowania spuścizny peerelowskiej a zarazem utożsamiania się z sowieckim zniewoleniem jest utrzymywanie pomników i nazw ulic gloryfikujących zwykłych zbrodniarzy, gwałcicieli i okupantów. Tak jak w czerwonym Olsztynie.

1. Pomnik Wdzięczności Armii Czerwonej, w geście „wdzięczności” za zniszczenie w 40% zabudowy, gwałty na kobietach, gwałty na miejscowej ludności, nie tylko niemieckiej, kradzież z Warmii dóbr zaraz po wojnie, postawił wojewoda olsztyński Mieczysław Moczar, właściwie Mykoła Demko, Ukrainiec, członek nielegalnej KPP, PPR, PZPR, generał dywizji KBW, agent GRU. Pomnik, na którym znajduje się sylwetka sowieckiego „sołdata” i sceny gloryfikujące Armię Czerwoną oraz … sierp i młot - godło ZSRS, stanowi przedmiot przestępstwa.

2. ul. 22 Stycznia Olsztyn

ul. 22 stycznia biegnie na tyłach Pomnika Wdzięczności Armii Czerwonej
Co z tego, że jest to również data wybuchu Powstania Styczniowego 1863 roku, kiedy wiadomo, że nazwa tej ulicy została nadana w związku z „wyzwoleniem” Olsztyna przez „bohaterską” w gwałtach, rabunkach i niszczeniu Olsztyna Armię Czerwoną. Właściwą i nie budzącą kontrowersji wśród Polaków byłaby nazwa: ul. Powstania Styczniowego.

3. ul. Dąbrowszczaków
„Dąbrowszczakami” nazwano XIII Brygadę Międzynarodową, na ironię (stała praktyka Stalina) wykorzystując imię zasłużonego polskiego dowódcy z okresu Powstania Styczniowego, Jarosława Dąbrowskiego. Zwerbowano do niej wiele setek międzynarodowych kryminalistów, którzy „używali życia”, nie walcząc a zajmując się gwałtami, kradzieżą, porwaniami i zabójstwami z czystego upodobania do perwersji. „Dąbrowszczacy” nie bronili niczyjej „wolności”, a pod przykrywką haseł walki z faszyzmem i obrony demokracji szło im o ustanowienie dla ludzkości „władzy sowieckiej”. „Dąbrowszczacy” w pełni popierali agresje Związku Sowieckiego w latach 1939 – 1940, w tym oczywiście na Polskę. Tacy „bojownicy o wolność” byli zapleczem kadrowym komunistycznej Gwardii Ludowej, bardziej przypominającej grupę przestępczą, która działała w interesie Moskwy i na szkodę Polski.

4. ul. 1 Maja Olsztyn
Po zakończeniu wojny rząd komunistyczny nadał dniu 1 Maja status święta państwowego, wolnego od pracy i stan ten trwa do chwili obecnej. Święto Pracy było jednym z najważniejszych świąt w PRL-u, a uczestnictwo w pochodach pierwszomajowych było przymusowe.

5. ul. I Dywizji Wojska Polskiego
I Warszawska Dywizja Piechoty im. Tadeusza Kościuszki powstała w maju 1943, w Sielcach nad Oką, na podstawie postanowienia Państwowego Komitetu Obrony ZSRR, według etatu sowieckiej dywizji piechoty gwardii. Uznawana była przez rząd RP na uchodźctwie za polską dywizję komunistyczną, o charakterze dywersyjnym i traktowana była jako Dywizja Armii Czerwonej pod rozkazami władz sowieckich. Dowódca Zygmunt Berling, powołany przez samego Józefa Stalina, uważany był za zdrajcę, który zdezerterował z Wojska Polskiego. Według słów przysięgi zobowiązywała się do „dochowania wierności Związkowi Radzieckiemu i braterstwa broni sojuszniczej Czerwonej Armii”.

6. ul. Mariana Gotowca
Marian Gotowiec, przewodniczący Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Olsztynie. Pełnił liczne funkcje partyjne i społeczne, był szefem wojewódzkich struktur Frontu Jedności Narodu, Związku Bojowników o Wolność i Demokrację i Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej, członkiem egzekutywy Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Olsztynie, zastępcą członka Komitetu Centralnego PZPR, członkiem Centralnej Komisji Rewizyjnej PZPR.

7. ul. Wincentego Pstrowskiego
Wincenty Pstrowski – górnik, rębacz dołowy, zmarły w wieku 44 lat (być może z przepracowania – jego hasło: „Kto da więcej niż ja”), w PRL uznany za wzór przodownika pracy (293% normy).

8. ul. Władysława Hibnera
Władysław Hibner – polski działacz komunistyczny, stracony w 1925 r. za zabójstwa, członek PPS-Lewicy, Komunistycznej Partii Polski. W Moskwie współpracował z Julianem Marchlewskim. W październiku 1924 został nielegalnie przerzucony z powrotem do Polski. Pod przybranym nazwiskiem Oktawian Turowicz wszedł w skład Komitetu Warszawskiego KPP.

9. ul. Gen. Zygmunta Berlinga
Ppłk Zygmunt Henryk Berling, w niejasnych okolicznościach został w 1939r. zwolniony z Wojska Polskiego. W 1940 roku był więziony w Starobielsku, gdzie został zwerbowany przez NKWD i podjął współpracę z Rosjanami, tym sposobem unikając zbrodni katyńskiej, o którą oskarżał Niemców. Po przyjęciu obywatelstwa ZSRR, weryfikował oficerów, deklarujących chęć wspierania Sowietów, pod kątem prawdziwego stosunku do Rosji i przydatności do służby w Armii Czerwonej. Po niemieckim ataku na Związek Radziecki zadeklarował chęć walki z III Rzeszą i budowę Polski w ramach ZSRR. Po zawarciu układu Sikorski-Majski wstąpił do Polskiej Armii generała Andersa, do której, w rzeczywistości, wraz ze swoimi współpracownikami został oddelegowany przez NKWD w celu agenturalnego rozpoznania „roboty” antysowieckiej. Po ewakuacji „Armii Polskiej na Wschodzie” do Iranu pozostał w ZSRR, za co został zdegradowany, wydalony (znowu?) z Wojska Polskiego i jako dezerter skazany zaocznie na karę śmierci. W 1943 został przez Józefa Stalina awansowany do stopnia generała brygady i mianowany dowódcą I Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki, a po bitwie pod Lenino został oskarżany o spowodowanie znacznych strat w jej stanie. Zatwierdzał wyroki śmierci na żołnierzach swojej armii, podejrzanych o sprzyjanie lub współpracę z podziemiem niepodległościowym.

10. ul. Zbigniewa Nienackiego
Zbigniew Nienacki – polski pisarz i dziennikarz, autor serii powieści dla młodzieży o przygodach Pana Samochodzika. Był aktywnym członkiem PZPR, ORMO, PRON i ZLP. W latach 50 wspierał działalność UB, w 80-tych w lokalnej prasie pisał artykuły krytykujące „Solidarność”. W latach 60-tych zasiadał w Wojewódzkiej Radzie Narodowej w Łodzi. Po wprowadzeniu stanu wojennego publicznie wyrażał swoje poparcie dla gen. Jaruzelskiego i Wojskowej Rady Ocalenia Narodowego.

11. ul. Hanki Sawickiej Olsztyn
Hanka Sawicka, działaczka komunistyczna żydowskiego pochodzenia, była aktywistką organizacji pozostających pod wpływem nielegalnego Komunistycznego Związku Młodzieży Polskiej i Komunistycznej Partii Polski. Stała się gorącą bojowniczką z faszyzmem dopiero po ataku Niemiec na ZSRS. Aktywnie wspierając ZSRS, drukowała z nasłuchu radia moskiewskiego komunikaty stalinowskiej propagandy. W 1942 roku wstąpiła do Polskiej Partii Robotniczej, utworzonej według instrukcji samego Stalina.

12. ul. Piotra Diernowa
Historia Diernowa to propagandowy wymysł mający potwierdzać „braterstwo” Armii Czerwonej, stworzona w czasach zadekretowanej przez władze partyjne PRL-u przyjaźni z ZSRR. Trzeba było stworzyć bohatera, aby zagłuszyć zbrodnie, których czerwonoarmiści dokonali na terenie Warmii.

Jeśli coś pominąłem, to proszę o podpowiedź.

Antoni Górski (Tytuł autorski tekstu: "Czerwony Olsztyn")

Na zdjęciu u góry pomnik w miejscu zatrzymania, w 1863 roku, transportu z bronią i wyposażeniem dla powstańców, konwojowanego przez W. Kętrzyńskiego i L. Różyckiego, fot. Radosław Nojman

Na mapie zaznaczone omawiane ulice. 

154 rocznica wybuchu Powstania Styczniowego

Dzisiaj, w Olsztynie obchodziliśmy 154 rocznicę wybuchu Powstania Styczniowego.

Obchody rozpoczęły się Mszą Świętą w kościele p.w. Bogurodzicy Dziewicy Matki Kościoła (ul. Jarocka) w intencji Powstańców Styczniowych i wszystkich walczących o wolność Ojczyzny. Również tam przedstawiony był montaż słowno-muzyczny w wykonaniu uczniów Szkoły Podstawowej nr 30 im. Marii Zientary-Malewskiej w Olsztynie. Następnie uroczystość była kontynuowana przy obelisku upamiętniającym aresztowanie Wojciecha Kętrzyńskiego przewożącego broń powstańcom. Po odśpiewaniu Hymnu Polski tło historyczne przedstawił Radosław Nojman i głos zabrali Pan Minister Jerzy Szmit oraz Pan Wojewoda Artur Chojecki. Na zakończenie uroczystości oddano trzykrotny salut z armaty w wykonaniu Grupy Rekonstrukcji Historycznych z Jonkowa. Uroczystości pod patronatem Wojewody Warmińsko-Mazurskiego odbyły się z inicjatywy Ruchu Społecznego im. Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego oraz Środowisk Patriotycznych Olsztyna, przy współudziale księży z parafii.
Patronat medialny objęła TVP3 Olsztyn.

Antoni Górski, relacja i zdjęcia

Tweet