Olsztyn

To nie jest jakieś „nieporozumienie”, „nierozważny krok” czy temu podobne zdarzenie. Żyjący generał szlifował swoje umiejętności w jednych murach z umarłym. To powoływanie się na prośbę jakiegoś związku emerytów (zrzeszającego milicjantów co oczywiste) lub rodziny jest błazenadą człowieka o szlifach generalskich, to po pierwsze. Nieżyjący generał był osobą niezwykle aktywną w utrwalaniu władzy ludu i dobrze znał cierpienia które innym poprzez swoją służalczość zadawał. Ale tak już jest, ze w polskiej przestrzeni publicznej funkcjonują na eksponowanych stanowiskach ludzie którzy bronią i wybielają swoje świadomie wówczas budowane życiorysy. Ceremonia oraz udział w niej obecnie piastującego urząd komendanta policji jest po prostu niewybaczalna. I nie ma tutaj powodu aby rozpisywać się nad „chrześcijańskim szacunkiem dla zmarłych”
Ale proszę przeczytać wpisy pod artykułem w tej sprawie na forum olsztyńskiej gazety wyborczej. Są powalające. Nie wykluczam, że napisał je jeden SB-ek pod wieloma nickami, a może nie mam racji? Może pisało je wiele różnych osób?

Ciekawe czy taki komendant wie co to jest -honor. Myślę , że nie . I nawet nie wie jak w takiej sytuacji należy postąpić.

Smutne i to w\" liniowym\" województwie.

No, po takim tekście to redaktor Socha powinien liczyc sie z wezwaniem na Komendę Policji pod byle jakim pozorem. No bo jak to tak mozna pisac o Policji?? Wszak S.P. generał Dudek rocznik 22 miał niebywałe zasługi dla zwalczania przeciwników ustroju komunistycznego. W tym okresie chowani w grobach generałowie zasłużeni w walce z okupantem mieli zapewniony cały teatr pogrzebowy wraz z Kompania Honorowa nazywaną Plutonem Egzekucyjnym i salwą prosto w serce. Udziałem w tym pochówku, Komendant Wojewódzki pokazał swój światopogląd i oby tak został oceniony przez przełozonych.

No wezwanie dla redaktora Sochy już przyszło...

Komendant nie przeprosił!
Komendant wojewódzki policji w Olsztynie Józef Gdański, tylko wyraził w swoim liście ubolewanie. W Małym Słowniku Języka Polskiego czytamy: \"ubolewać - odczuwać, wyrażać żal, współczucie; boleć, narzekać\". Komendantowi jest przykro, że osoby represjonowane poczuły się dotknięte. Ale był bez wyjście, gdyż „Przy podejmowaniu decyzji kierował się zasadą legalizmu, bezstronnością oraz apolitycznością w ocenie dokonań zawodowych zmarłego”. Pan komendant Gdański sam więc dokonał oceny zawodowej zmarłego, że honorowa asysta należy się człowiekowi, który ani jednego dnia nie był w wolnej Polsce policjantem; całe życie służył w zbrodniczych organizacjach UB i SB. Zarządzenie Komendanta Głównego Policji wyraźnie odnosi się tylko i wyłącznie do policjantów, w stopniu generalnego inspektora i nadinspektora. Trudno więc uznać decyzję komendanta za podjętą zgodnie z zasadą legalizmu. Gdyby miał wątpliwości, powinien był się zwrócić do biura prawnego KGP o wykładnię. Ale sądzę, że komendant Gdański nie miał wątpliwości. Wnoszę to z tego, iż wolne państwo polskie jednak dokonało oceny służby gen. K. Dudka odbierając mu połowę przywilejów emerytalnych. Gdyby pan komendant Gdański był rzeczywiście takim legalistą, to powinien wysłać również połowę kompanii honorowej i połowę sztandaru KWP.
Pan komendant niczego nie zrozumiał z tego co do niego mówiliśmy i co powiedziano, i napisano w mediach. Skoro po tych wszystkich publikacjach nie dotarło do pana komendanta, co się stało, to znaczy, że nie jest pan w stanie zrozumieć, że stanął po stronie siepaczy, że mentalnie po prostu utożsamił się z gen. Dudkiem.
Ale jest coś jeszcze gorszego w tym liście komendanta, co go ostatecznie dyskredytuje. Otóż komendant kończy list tak: \"Mam nadzieję, że decyzję, którą podjąłem w obliczu śmierci starego człowieka, nie wpłynie jednak na dobre relacje policji ze społeczeństwem”.
Pan komendant chce przez to powiedzieć, że ludzie prześladowani przez gen. Dudka to ostatnia swołocz, pozbawiona elementarnych, ludzkich odruchów, bo \"w obliczu śmierci starego człowieka\" małostkowo odmawiają mu prawa do ostatniej posługi. A prawa do ostatniej posługi to odmawiali rodzinom pomordowanych Żołnierzy Wyklętych, w katowniach UB, ich oprawcy. Zwłoki polskich bohaterów wrzucano pod osłoną nocy do anonimowych dołów i do dzisiaj rodziny nie wiedzą, gdzie jest pochowany gen. Fieldorf i rotmistrz Pilecki. Godnego pochówku odmawiano rodzinom stoczniowców, zabitym w grudniu 1970 roku, w czasie gdy szefem SB w Gdańsku był Kazimierz Dudek. Ich rodziny wywlekano w nocy i wieziono na cmentarz. Również rodzice śp. 19-letniego studenta Marcina Antonowicza, który zginął zatrzymany przez patrol ZOMO, podległy komendantowi Dudkowi, spotkały różne szykany podczas organizacji pogrzebu, a po pogrzebie ludzie, którzy poszli oddać Marcinowi ostatnia przysługę, byli nękani przesłuchaniami.
Na tym, panie komendancie, polega odmowa prawa do godnego pochówku. Nikt z nas takiego prawa Kazimierzowi Dudkowi nie odmawiał i nie odmawia. Nie zgadzamy się natomiast, by siepacza i zdrajcę narodu polskiego chować jak bohatera. Ale pan tego nie zrozumie, bo dla pana tak naprawdę bohaterem był gen. Dudek, a nie osoby, które podpisały list pod protestem. Gdyby było inaczej, to by pan po prostu przeprosił i przyznał się do błędu. Ale pan tym listem jeszcze dodatkowo upokorzył represjonowanych; ludzi, którzy ponieśli ofiarę za wolną i niepodległą Polskę.
W jednym tylko mogę panu komendantowi przyznać rację, gdy pan napisał: „Kompetentne organy śledcze i sądowe Rzeczypospolitej Polskiej nie dokonały przez ostatnie 22 lata prawnej oceny jego działalności. Nie został pozbawiony generalskich godności”. Tak, to prawda, do dzisiaj Państwo Polskie nie nazwało po imieniu systemu panującego w PRL, ani jego funkcjonariuszy; nie oddzieliło zbrodniarzy od bohaterów i tych pierwszych do dzisiaj nie rozliczyło. Zaproszenie przez prezydenta RP Bronisława Komorowskiego do Pałacu Prezydenckiego, gen. Wojciecha Jaruzelskiego, agenta Informacji Wojskowej (TW „Wolski”), ministra obrony w czasie antysemickich czystek w LWP i inwazji na Czechosłowację oraz masakry na Wybrzeżu, autora stanu wojennego, lojalnego wykonawcę rozkazów Kremla, w czasie, gdy jest oskarżony w dwóch procesach, jest jedynym pana alibi.
Gen. Jaruzelski powiedział, \"jeśli płk. Kukliński był bohaterem, to znaczy, że my byliśmy zdrajcami\". Tak, panie generale Jaruzelski, tertium non datur.
Adam Socha

Gdybym był oficerem SB MO, to po grubej kresce i kolejnych latach beztroskiego życia, z pełną świadomością bezkarności głównych zleceniodawców działań SB ..... też bym się odszczeknął jakiemuś bohaterowi, Kuklińskiego w ślad za gen. Wojciechem W. publicznie opluł. Przecież i tak nic mi nikt nie zrobi to co - mam nie bronić swojego honoru, podkreślać zasług dla ojczyzny ?
A komendanta ubolewanie rozumiem i nie potępiam. To tylko dyplomacja