Bogdan Bachmura

Najprawdopodobniej na podstawie niezachwianej wiary w słowa niektórych przedstawicieli niektórych dzisiejszych partii politycznych, ze szczególnym uwzględnieniem klasyków:
w IPN jest coś na każdego, a jeśli (broń Boże) nie ma - tym gorzej, bo na pewno kwity są w Moskwie.

Akurat kwity w Moskwie są. Jest również zbiór zastrzeżony w IPN-ie, gdzie są nazwiska, których ujawnienie wstrząsnełoby tym krajem. Zdanie, które Pan przytoczył jest często wypluwane przez michnikowszczyzne i salon. Takie rozumowanie nie ma nic wspólnego z ludźmi, którzy chcą rozliczenia przeszłości. Wciąż jednak uważam, że sugerowanie iż ktoś był TW bez podania dowodów jest wielkim nadużyciem.

A może upadek \"Posłańca\", to nie żaden \"rachunek za wielkoduszność\", tylko rachunek za współpracę z Czesławem M., czytaj: \"sprzedajność i lizusostwo wobec władzy\"?

każdy ksiądz miał dossier w IV depatrtamencie, co nie znaczy, że każdy ksiądz był TW

Tam gdzie nie wiadomo o co chodzi, tam chodzi o...
Gdyby \"Debata\" na początek odpaliła 800 tysiecy arcybiskupowi też by mogła mieć wkładkę o nazwie \"Posłaniec Warmiński\".
Szkoda, że przespała

To, że kwity w Moskwie są nie ulega wątpliwości. Dla mało zorientowanych w świecie może jest to jakaś sensacja, ale takie same kwity (tylko imiona i nazwiska mogą się - myślę, że w niektórych przypadkach nawet w stosunku do tych samych osób - różnić) istnieją w Waszyngtonie, Londynie, Tel Awiwie, Rzymie, oraz każdej światowej stolicy.
I wszędzie istnieją zbiory zastrzeżone, do których dostęp nawet w przypadku dojścia do władzy absolutnych idiotów będzie ograniczony. Bo tak się jakoś składa, że wszędzie na pewnym poziomie urzędniczym istnieją jeszcze ostatnie pokłady rozsądku.

A jeśli już ktokolwiek jeszcze żałuje, że nie ma dostępu do wszystkiego, co napisano o innych - była okazja tak sformułować treść stosownej ustawy, aby ograniczenia znieść. Nawet te zwane \"obyczajowymi\". Bo co to za dyshonor w dzisiejszym czasie być np. homoseksualistą - chyba tylko dla tego, który oficjalnie jest zagorzałym przeciwnikiem takich stanów. Albo posiadanie kochanek lub życie w konkubinacie - przecież to normalne w historii ludzkiego rodzaju, szeroko opisywane nawet w Biblii, niekiedy bez potępienia. A jeśli ktoś lubił małe dzieci obojga płci - przestępców nie należy chronić przed społeczeństwem, bez względu na kolor noszonej sukienki.
Tu akurat zasada \"zabić wszystkich, Bóg rozpozna swoich\" mogłaby mieć zastosowanie i działanie oczyszczające atmosferę.
A co do \"mojego zdania\" - nie zauważyłem, aby wypowiadane było przez, jak to Pan określił \"michnikowszczyznę\". A wspomniany przez Pana \"salon\" to raczej piaskownica, w której parę kurdupli o mentalności (i niekiedy fizjonomii) Dzierżyńskiego, Berii, Wyszyńskiego i paru im podobnym bawi się błotem, obrzucając mokrymi plackami każdego, który ma zamiar odebrać im ukradzione zabawki.

Szczęść Boże!
Panie Bogdanie, na początku chciałbym pogratulować tak otwartej i szczerze wyrażonej myśli. Mówi Pan głośno to o czym spora większość społeczeństwa Kościoła lokalnego tylko szepce.
To nie jest pierwsza decyzja Arcybiskupa wydana nieprzemyślanie i popierana argumentami wyssanymi z palca. To nie jest pierwsza decyzja, która po raz kolejny jest krzywdząca, oraz sprawiająca ogromy ból i my o tym wiemy. Niestety Arcybiskup posiada władzę aboslutną z której lubi korzystać, krzywdząc przy tym grono pozostałych członków Kościoła. Właśnie ze względu na tę niczym nieograniczoną władzę Jego Ekscelencji kapłani i bliżej związani z Arcybiskupem wierni obawiają się rozmawiać głośno na te tematy jakie Pan podejmuje, gdyż konsekwencje używania wolności słowa w stosunku do Arcybiskupa są bardzo bolące o czym przekonało się już wielu. Może wierni świeccy będą mieli więcej odwagi w wyrażaniu swoich opinii i myśli, jeśli nie to pozostaje nam czekać na sprawiedliwość, która przyjdzie z nieba, a w którą głeboko wierzymy. Raz jeszcze dziękuję za wyrażenie swoich poglądów z którymi w pełni się utożsamiam.
Zapewniam o pamięci modlitewnej
Szczęść Boże!

Artykuł za 7 tysięcy złotych

Portal niezalezna.pl jako pierwszy drukuje fragmenty artykułu, który zamówił w lokalnym piśmie prezydent Olsztyna, podejrzany dziś o gwałt i molestowanie seksualne. Za tekst, przypominający stylem sowieckie biografie Stalina, wydawcy otrzymali z kasy miasta 7 tysięcy złotych.

Miejskie pieniądze przeznaczone zostały oficjalnie na „promocję miasta”, lecz w rzeczywistości były zapłatą za propagandowy artykuł o prezydencie Czesławie Małkowskim. Autorka tekstu, znana olsztyńska dziennikarka, opisuje w nim przygotowania prezydenta do świąt Bożego Narodzenia. Były działacz PZPR i SLD przedstawiony jest tu jako szlachetny i miłosierny chrześcijanin, który odwiedza bezdomnych, klei w zaciszu domowym pierogi i modli się o wnuka.

Pismem, które za 7 tys. zł opublikowało ów baśniowy artykuł, jest „Posłaniec Warmiński” – popularny katolicki dwutygodnik, cenzurowany osobiście przez Małkowskiego w latach 80. Prezydent Olsztyna zdejmował tam jako komunistyczny urzędnik całe teksty, nie oszczędzając Jana Pawła II czy św. Tomasza z Akwinu.

Na wycinaniu fragmentów dzieł papieża i XIII-wiecznego filozofa jednak się nie kończyło. Po zorganizowaniu przez „Posłańca Warmińskiego” w latach 80. Tygodnia Kultury Chrześcijańskiej wielu dziennikarzy pisma aresztowano. Redaktor naczelny, ks. Benedykt Przeracki, po przesłuchaniu na SB trafił do szpitala z zawałem serca. Dawny działacz podziemia, Jerzy Szmit, krótko komentuje ten okres życia Małkowskiego: – To był przekonany, aktywny człowiek, wkładający serce w swoją cenzorską pracę.

Małkowski ma na swoim koncie także inne zasługi: jako gminny sekretarz PZPR w Wielbarku doprowadził do rozbicia antykomunistycznej opozycji i posłania kilku mieszkańców do więzienia. Po transformacji – jako działacz SLD – umiejętnie łączył biznesowe zamiłowanie do byłych członków komunistycznego „betonu” z przyjaznymi gestami wobec Kościoła.

Łukasz Adamski, współpracownik „Gazety Polskiej”, który dotarł do artykułu zamówionego przez prezydenta Olsztyna, nie ma złudzeń: – Małkowski kupił sobie w mieście wszystkie ważniejsze instytucje: lokalną prasę, część duchowieństwa, środowiska biznesowe. Artykuł redaktor Mierzyńskiej pokazuje bagno, w jakim tkwił Olsztyn. Komunistyczny cenzor, od lat podejrzewany o przekręty gospodarcze i erotomanię, zamówił za miejskie pieniądze cudną baśniową historyjkę o sobie i swojej rodzinie. I to w katolickim piśmie, które kiedyś cenzurował.

Oto kilka fragmentów artykułu, za który miasto Olsztyn zapłaciło „Posłańcowi Warmińskiemu” 7 tys. złotych:

„Państwo Jadwiga i Czesław Jerzy Małkowski to najbardziej znana para Olsztyna. Spotkałam ich przypadkowo wieczorem przy samochodzie u progu ratusza, gdy Ona wracala od wnusia, a On z kolejnej wigilii, bo takich przed tą prawdziwą wigilią ma w różnych środowiskach co roku około 30 i zapewnia, że każda z nich to przeżycie. Największe chyba jednak - jak wyznał - są wigilijne spotkania z bezdomnymi. Poprosiłam zatem o rozmowę.”

„Dom rodzinny Czesława Jerzego Małkowskiego był w Pasymiu. Dom to był otwarty i wesoły. Rodzeństwa sześcioro. Mnóstwo przyjaciół.
– W święta choinka do sufitu – wspomina prezydent Małkowski. – Ojciec ją przynosił, to był cały rytuał, tak samo jak oprawianie ryb i klejenie pierogów. Wszystkim dyrygowała mama. No i mama bardzo pilnowała postu w dzień wigilijny, a tu człowiekowi aż ślinka leciała do smakowitości, które zapowiadały różne zapachy. Ojciec cudnie grał na wszystkim, co mu w ręce wpadło. Śpiew przy tym graniu sam z ust płynął i dom zamieniał się w salę koncertową. (...) Pamiętam, że pewnego razu mama powiedziała, że tym razem Mikołaj nie przyjdzie, bo zabrakło mu pieniędzy na prezenty dla nas. Zrobiło się nam bardzo przykro, a najstarszy brat aż się rozpłakał. Że taki był posłuszny i nie ma nagrody! Rano wstajemy, a tu u stóp choinki stos prezentów dla każdego. Pamiętam też święta, na które zaprosiliśmy kolegę z domu dziecka. Był tak szczęśliwy, że nie chciał nas opuścić.”

„ – Najtrudniej mi składać życzenia bezdomnemu – mówi prezydent Małkowski. – Słowa grzęzną w gardle, brakuje ich, bo czego mam życzyć tak bardzo samotnej osobie? Mówię wtedy o tym, żeby być silnym i wierzyć w odmianę losu. Ogarnia mnie przy tym ogrom refleksji własnej. (...) Trudne są także wigilie w domach ludzi umierających. W nich właśnie zrozumiałem, że wielkość człowieka polega nie tylko na tym, do czego się za życia dochodzi, ale też jak umie z niego odchodzić. Odchodzić godnie, ze spokojem ducha…mówię wtedy, że życie nie ogranicza się przecież do egzystencji na ziemi.”

„Tegoroczna wigilia po raz pierwszy w życiu państwa Małkowskich będzie wyjątkowa, bo znajdzie się na niej nie tylko córka Ewelina z mężem Marcinem i babcia Władysława, ale też niedawno urodzony wnuk.
– Czekaliśmy na niego kilka lat – zwierza się pani Małkowska. – Mogę nawet powiedzieć, że jest przez nas wnukiem wymodlonym.
– Jestem tak szczęśliwy, że choć mam dużo obowiązków, to osobiście, własną ręką ulepię pierogi – oznajmia prezydent, a żona ze śmiechem zaznacza, że rozliczy go skrzętnie z tej obietnicy.”

Niedawno Małkowski przyznał się do kontaktów seksualnych ze swoją urzędniczką, choć wcześniej temu zdecydowanie zaprzeczał. Po całym Olsztynie krąży wykonane telefonem komórkowym zdjęcie, przedstawiające nagiego prezydenta w jego gabinecie. Miała je na życzenie Małkowskiego zrobić jedna z molestowanych przez niego kobiet. W internecie dostępne są też nagrania telefoniczne, na których wielbiciel świątecznych pierogów mówi o swoich wyuzdanych fantazjach seksualnych.

Redaktor Elżbieta Mierzyńska – autorka wigilijnego artykułu – pracuje dziś w warmińsko-mazurskim Urzędzie Marszałkowskim.

Gazeta Polska
Niezalezna.pl

To tekst sprzed 2 lat rzecz jasna.

Dzis gdy wiadomo, że tekst autorstwa E. Mierzyńskiej o Prezydencie Miasta Olsztyn nie był finansowany przez Ratusz (jest orzeczenie Sadu), czy Debata i p. Łukasz Adamski będ miec na tyle odwagi i honoru, aby przeprosić... Jak widać osoby współpracujace z Debatą robia pieniądze na insynuacjach, kłamstwach i szkalowaniu innych.