Bogdan Bachmura

Autor napiswał:
„Według Danuty Ciborowskiej, olsztyńskiej radnej i byłej posłanki SLD, pan Salczyński w czasie pełnienia funkcji dyrektora powinien zrezygnować z pobierania emerytury.”
I dalej: „Z takiej perspektywy postępowanie pana Salczyńskiego, i wszystkich mu podobnych, wymaga zdecydowanego napiętnowania, bo może wyglądać nie tylko na niemoralne, ale nawet niepatriotyczne.”
„Moralnym człowiekiem” jest bez wątpienia „dobry człowiek”. Kto jest „dobrym człowiekiem” Klasyczna filozofia niemiecka daje na to pytanie odpowiedź. „Dobrym człowiekiem jest ten kto przestrzega prawa”. Co ma zrobić „dobry człowiek” gdy nie napotyka prawa na swojej drodze? Postępowanie „dobrego człowieka” będzie nowym prawem.
Pan Salczyński ma pełne prawo do emerytury na którą pracował ponad 40 odkładając w systemie emerytalnym jaki w owych latach obowiązywał. (partycyjny w ZUS). Pan Salczyński ma prawo do zapłaty za prace jaką wykonywał czyli za pełnienie funkcji Dyrektora ZSE. Dodać trzeba że Pan Salczyński nie ma prawa do odmowy wynagrodzenia za pracę dyrektora podczas równoczesnego pobierania emerytury bowiem w Polsce nie wolno nikogo zatrudnić bez wypłaty wynagrodzenia. Można jedynie wynagrodzenie przekazać na wybrany cel, podmiot itp. To są sprawy jasne.
Radna potrzebuje jak ryba wody „rozgłosu” i ważne jest aby jej nazwisko nie było przekręcone i żeby redakcja (w tym przypadku GO i jej dodatków) zamieściła możliwie największe i kolorowe zdjęcie jej facjaty. „To se przyda w następnych wyborach”. Bełkot o moralności tej kobiecinki brzmi jak chichot. Warto przypomnieć jak zatrudniała w swoim biurze poselskim bezrobotnego mężulka i wyjaśniała ówczesnej GO (wówczas o polskim kapitale zakładowym) że w pośredniku albo w MOPS miałby zaledwie kilkaset złotych za nic nie robienie a tutaj coś (nie wiadomo co) robi. Bardzo wysokie morale. Nieprawdaż? Ale w czasach gdy SLD miało 50% „poparcia” wszystko było jej członkom można jak wcześniej w PZPR, która radną „ukształtowała”.
Radna wali pustą jak bańka po mleku główką w mur nadal czemu dala popis na ostatniej Radzie Miasta i daje nadal każdego dnia. Wjechać w następną kadencję, metodyka i sposoby nie są ważne. ‘Rozgłos” się liczy. Ciężko chory Pan Salczyński, który jest przykładem edukatora i który włożył w olszyński system kształcenia wiele serca i całe umiejętności powinien być przed napastliwymi atakami broniony. Przez uczciwych ludzi, przede wszystkim. Sam nie ma już siły i nie jest jego Honorem babranie się z ludzmi z błota rodem.

W punkt, panie xxxx. Radnej Danucie C. można wiele zarzucić, ale na pewno nie to, że nie potraf dbać o swoje interesy. Zanim została radną, była przecież jednoosobowym zarządem (prezesem) fundacji czy spółeczki działającej przy W-Agencja Rozwoju Regionalnego), a zajmującej się szkoleniami na zlecenie owej W-MARR. Pobierała już wówczas emeryturę, a dodatkowa praca, czyniła niejako to świadczenie bardziej godnym. W tej sytuacji, zarzucanie panu Salczyńskiemu (świetnemu pedagogowi i dyrektorowi, szlachetnemu i dobremu człowiekowi) niemoralnego postępowania, czyni z pani Danuty C. osobę, nad którą można jedynie litościwie pokiwać głowa i całą jej wypowiedź złożyć na karb albo postępującego wieku, albo własnie na chęć wypromowania nazwiska. Nieważne za jaką cenę i w jaki sposób. Ktoś tu niżej napisał o pracowitości byłej posłanki SLD. Wolałbym, żeby jej pracowitość miała inne oblicze...

Dobrze znam nauczycielkę, posłankę i radną. Mam o niej dobre zdanie tylko w jednej dziedzinie – jest (była!) pracowita i to do bólu. Jeśli zaś chodzi o pomysłowość, kreatywność zdolności analityczne to nie zawracajcie sobie głowy tym, co wymyśli i co powie. Tak ma i nie jest to wcale negatywna charakterystyka. Tacy ludzie są potrzebni do odpowiednich prac. Moim zdaniem, swoją pracowitością zrobiła w sejmie furorę swego czasu, ale tam za myślenie odpowiadał kto inny.
Danusiu, przepraszam Cię, ale prawda jako byłemu nauczycielowi nie powinna ani mu szkodzić, ani go obrażać.

PZPR znikająca z życiorysów- ta przypadłość dotknęła nieżyjącego od 1996r komunistycznego aparatczyka, sekretarza POP PZPR na ówczesnej olsztyńskiej WSP, Mirosława Świąteckiego.