Znowu mamy jedną prawicę. Wiem bo Jarosław Kaczyński oświadczył właśnie, że jest tylko jedna prawica, dodał też, że to właśnie PiS nią jest. Nie podejrzewałem byłego premiera o poczucie humoru rodem z Monty Pythona. Nie wiem też czy z jego tezą zgadza się Zbigniew Ziobro.
Ten ostatni oświadczył bowiem, że podejmuje wyzwanie. Przedtem podjął je PJN. Wcześniej jeszcze prezesowi udało się wypchnąć z PiS Przymierze Prawicy. Do tego mamy jeszcze UPR. Rzeczywiście, jedna prawica. Pomijam już to, czy za prawicę można uważać partię(e), która(e) ma ewidentnie lewicowe poglądy na sprawy socjalne. Ale to detal. W razie potrzeby poglądy można zmienić, jeśli się jakieś ma. Inaczej trzeba będzie wykombinować coś nowego. Tak jak teraz, ni stąd ni zowąd, Jarosław Kaczyński oświadczył, że jest zwolennikiem kary śmierci. Mało tego. Zamierza przeprowadzić referendum w tej sprawie. W każdej innej sytuacji tylko bym przyklasnął. Ale nie teraz. Nie lubię zakłamania ani ludzi, którzy rozpaczliwie próbują powiedzieć coś co mi się podoba żeby tylko zyskać moją życzliwość. Tak jak z tym pomysłem na przywrócenie kary śmierci. Teraz jest za. Dobrze. Mam tylko pytanie czemu nie był za, gdy miał większość w sejmie, swój rząd i swojego prezydenta. Wtedy wystarczyło chcieć. Ale nie chciał. Teraz nie wystarczy. Teraz są ważniejsze rzeczy do zrobienia. Trzeba powściągnąć swoje ambicje i jakoś porozumieć się z innymi liderami prawicowych grup i kanap. Dotyczy to wszystkich po prawej stronie sceny politycznej. Smutne jest, że wodzowie naszej prawicy są takimi egoistami, że żadne porozumienie nie jest możliwe. Powstają nowe ugrupowania przy kompletnym braku różnic programowych, czy raczej przy braku programu. Czasem myślę, że zakłada je Tusk, bo taka sytuacja jest najlepszą gwarancją jego długotrwałych rządów. Wracając do prezesa Kaczyńskiego, jego przypadek jest znamienny. Po sześciu przegranych wyborach, po publicznej zapowiedzi odejścia w wypadku przegranej, dalej trwa i wyrzuca z partii co bardziej samodzielnych działaczy. Przypomina mi trochę króla Francji Ludwika XIV, który całkiem serio mówił: państwo to ja! Królowie Francji szczerze tak sądzili aż do smutnego końca ich monarchii na szafocie. Teraz słyszymy – prawica to ja. Gilotyna wyborcza to najwyraźniej za mało. A przecież, wystarczyłoby na chwilę trochę poskromić własne ambicje.
Dominującą cechą prawicy jest nadużywanie słowa patriotyzm przy kompletnej niezdolności do skutecznego działania. Być może to jest jedną z przyczyn zaniku poparcia ze strony wyborców. No bo jeśli ludzie szczerze niecierpiący platformy i zaniepokojeni polityką Tuska nie zamierzają głosować i zostają w domu to coś znaczy. Ten „imposybilizm” jest groźny bo akurat teraz mamy do czynienia z ofensywą nadzwyczaj bezczelnych lewaków posuwających się do przemocy fizycznej. W tej sytuacji paradoksalnie okazuje się, że jedyne środowiska patriotyczne czujące potrzebę powstrzymania lewaków i zdolne podjęcia działań to kibice piłkarscy. Oni wiedzą, że nie ma na co czekać i agresywnych lewaków chcących zniszczyć nasz świat nie można powstrzymać za pomocą kruczków prawnych czy cytowania praw człowieka. A że robią to tak jak potrafią to jest po części wina tego, że nikt inny realnych działań podjąć nie potrafi.
W sumie smutno jest po prawej stronie.
Adam Kowalczyk


Skomentuj
Komentuj jako gość