Adam Kowalczyk

Moje pragnienie zapoznania się z życiem tubylców zostało nieoczekiwanie spełnione i przyszło mi pomieszkać przez niespełna dwa dni w katalońskim towarzystwie. Mój nowy znajomy, don Felipe, czyli po prostu Filip, właściciel ziemski nieprzesadnych rozmiarów, przybliżył mi empirycznie lokalne obyczaje. Hałaśliwy, wylewny, jak oni wszyscy otwarty na ludzi i cieszący się życiem. Okazało się jednak, że jest raczej kiepskiej opinii o biednych Polakach. Los nasz, wg niego, jest ponury bo nie potrafimy ani zjeść, ani wypić. Wobec całego bogactwa kuchni katalońskiej, jej rozmaitości i orientalnego uroku spowodowanego wielowiekowymi wpływami mauretańskimi, nie zdziwiła mnie opinia co do kuchni polskiej. Tym bardziej, że jej źródłem była obserwacja polskich pracowników żywiących się, powiedzmy, różnie. Jednak jego nieprzychylna opinia o polskich zdolnościach pijackich ubodła mnie do żywego. Zawsze byłem przekonany, że polscy pijacy mają na zachodzie należny im szacunek i sławę. A tu taka potwarz. W tej sytuacji samemu przyszło mi zmierzyć się z rzeczywistością i groźnym przeciwnikiem. Niestety, potwierdziłem najgorsze opinie sympatycznego chłopa. Zawiodłem. Ale próbowałem!!!

Dzień zaczyna się od od lekkiego posiłku. Właściwie to nie jest nawet posiłek, takie nic. Dwie metrowe bagietki, talerz szynki i innych wędlin, naparstek zabójczej kawy i butelka 0,75 litra wina. Na głowę oczywiście. Od razu też gospodarz zgorszył się, że nic nie jem. Faktycznie zjadłem tylko bułkę z szynką i nawet swojej butelki wina nie skończyłem. Początek nie był najlepszy. Zaraz po południu kolejna „przekąska” + 0,75 litra a naszym wieczorem czyli wg niego po południu, coś trzeba przekąsić, jakąś paellę, bo głodny (do tej pory nie był...) + 0,75 litra wina + jakieś komentarze po katalońsku na temat zniewieściałych Polaków, którzy gardzą dobrym winem. Myślałem, że to koniec. Ale mój koniec dopiero miał nadejść. W domu to mogą siedzieć i gadać baby ale nie mężczyźni. Wieczór spędza się poza domem. A jest już po dziesiątej i czas wyjść. Idiota, chętnie się zgodziłem licząc na to, że wieczorny spacer w chłodnym powietrzu po obżarstwie i pijaństwie przywróci mnie do zdrowia. Okazało się, że wszyscy poszliśmy od razu do knajpy nie na piwo bynajmniej. Przecież po całym dniu człowiek jest głodny i musi wreszcie zjeść coś konkretnego w odpowiedniej ilości. W barze tłok jak na alei Wojska Polskiego podczas przebudowy drogi, kuchnia pracuje na pełnych obrotach bo to czas obżarstwa. Tak, czytelniku, kuchnia tu rusza po dziesiątej wieczorem bo dopiero wtedy ludzie jedzą główny posiłek. Gwoli prawdy trzeba przyznać, że nie jedzą tak ciężko i tłusto jak my. Owoce morza, drób, ryż czy makaron, jakieś zieleniny. Przy jedzeniu harmider nieprawdopodobny, telewizor włączony i toczą się burzliwe dyskusje o sporcie. Tu wszyscy namiętnie oglądają wyścigi samochodowe. A mnie poproszono o wyjaśnienie sprawy chrztu Polski. Był akurat w barze facet gadający dwa dni wcześniej jakieś bzdury o naszej historii więc przyprowadzili go do mnie żebym z nim pogadał. Zacząłem go prostować ale mi nie wierzył. Dopiero jak rozłożyłem go na łopatki z historii Katalonii to wymiękł i nawet ukłonił mi się z szacunkiem. Pan Bóg był dla mnie łaskaw bo niezależnie od moich zainteresowań przed wyjściem zajrzałem do internetu wyjaśnić kilka rzeczy z historii Królestwa Aragonii, w skład którego wchodziła Katalonia. Jaka by nie była przyczyna, zdobyłem powszechny szacunek i uznanie wśród pijaków na końcu baru.

Ale gadaniem nie zdołałem się wywinąć. Musiałem jeść. Ciężko było ale jeszcze jakoś dawałem radę. Przy okazji zobaczyłem jak oni wszyscy jedzą. To się w naszej, polskiej pale nie mieści. Coś nie pasuje to na stół lub na podłogę. Czystością czy inną higieną w naszym rozumieniu tam nikt się nie przejmuje. Cyrk na kółkach. Obsługa ma przerąbane. Im większy bałagan tym lepszy bar bo bardziej popularny i ludzie swobodniej się w nim czują. Czują się nie tylko swobodnie ale też są czujni. Don Felipe połapał się, że ich oszukuję i jednocześnie zaniedbuję zdrowie nie popijając posiłku odpowiednią ilością wina. A że ten posiłek jest ważny, obfity i dłuuugo trwa więc trzeba go stosownie popić. Dla zdrowia, ma się rozumieć. O gościa trzeba zadbać więc zadbali. W środku nocy dowlokłem się do domu i padłem jak kłoda. Rano ledwo wstałem nękany bólem głowy a na stole już czekały na mnie dwie bagietki, dziwaczne wędliny, sery pachnące jak żołnierskie onuce, malutka kawusia i butla wina...